Dag #20 Deze gaat nergens over…

imageHet is waarschijnlijk de eerste zaterdag dit jaar waarop ik niets te doen heb.


Nou ja, niets, in ieder geval niets betekenisvols. En wat is het een kutdag.

Om 3:00 vannacht kwam ik thuis na een feestje bij Waterkant. De plastic glazen wijn die ze daar schonken zaten redelijk vol, dus 3 telde voor 6 en dat is al teveel. Ik kwam er nog een ex tegen die mij ongeveer 8 jaar geleden aan de kant zette ‘want ik val  eigenlijk op hockeymeisjes’ was zijn reden. Wat volgens J (met wie ik daar was) super cool was, want ik zag er goed uit (volgens haar) en hij ‘leek onder de indruk’ (ook haar woorden).

Ik werd om 10:00 wakker. Ik moest om 11:00 de blauwe schijf van mijn auto twee uur verder zetten. Dus ja, dan kan ik ook niet meer doorslapen, omdat ik dan de hele tijd in mijn achterhoofd heb dat ik er over een uur uit moet. Om 12:00 zou ik gaan kickboksen. Dus ik hees me om 10:30 uit bed om erachter te komen dat ik vette koppijn had. Goedkope wijn dus. Kickboksen maar weer afgezegd.

Ik ga met de lift naar de berging want daar staat mijn fiets met een lekke band. Er zijn twee dingen die ik niet zelf doe: sleutelen aan mijn kleding en aan mijn vervoersmiddelen. Dus ik naar Ado Bike, voor de tweede keer deze week want vorige week stond ik voor een dichte deur, omdat meneer Ado (met bretels en al) naar Marokko was, afijn. Ado zou mijn band maken, voor 10 of 18 euro afhankelijk van het probleem.

Omdat Ado geen pinautomaat heeft, pinde ik nog even 40 euro bij de pinautomaat naast Ado.

Terug thuis pakte ik mijn andere fiets (een beetje Amsterdammer heeft er twee) om daarmee naar mijn auto te fietsen om de blauwe parkeerschijf weer twee uur vooruit te zetten en lege flessen naar de glasbak te brengen. Daarna zou ik direct doorfietsen naar de supermarkt voor boodschappen. Eenmaal bij de auto blijkt dat ik mijn autosleutels ben vergeten. Dus ik gooi eerst de lege flessen in de glasbak, fiets weer terug naar huis en haal mijn sleutel. Parkeerschijfje weer twee uur verder en op de fiets richting AH. Na 5 minuten fietsen schiet mijn snelbinder tussen mijn spaken en kettingkast en kan ik mezelf ternauwernood veilig tot stilstand brengen. De fiets wil niet meer verder. Dus ik sleep mijn tweede fiets terug naar huis, in de lift mee naar boven en ga de kettingkast met een schaar te lijf. Na alle stukjes snelbinder los te hebben gepeuterd waren fiets twee en ik klaar voor een herkansing.

Toen ik net wilde vertrekken werd ik gebeld door Ado. Heel verhaal in onverstaanbaar Nederlands, maar het kwam er op neer dat er een scheur in mijn buitenband zat waardoor Ado een nieuwe buitenband moest plaatsen. Dus ik mocht kiezen tussen een dunne band (30 euro), een medium band  (50 euro) of een dikke band (75 euro). Ik koos medium…te dun of te dik lijkt me ook niet goed.

Toen ik op de fiets zat naar de AH bedacht ik me dat ik niet genoeg geld bij me zou hebben voor de medium buitenband. Maar ik had mijn gastbankpinopname al verbruikt bij de ING en in de buurt zit niet echt een Rabobank. Weer een extra handeling erbij op deze toch al niet zo soepeltjes verlopende dag. Tegen beter weten in ging ik het toch nog even proberen bij de ABN…de ene bank is de andere niet…en toen zag ik opeens de pas van de gezamenlijke rekening van BJ en mij in mijn portemonnee. Niks geen gastopname probleem, ik nam gewoon nog geld op met de gezamenlijke pas. Problem solved.

In de supermarkt ging er niets mis. Het meisje bij de slagerij vroeg of ik een stukje droge worst wilde. Ik keek van de worst naar haar en toen pas realiseerde ze zich dat er naast mij al veel langer een oude dame stond aan wie ze geen worst had aangeboden, dus ze vroeg het snel ook nog even aan haar. “Nee, bedankt…ik kom voor de Yorkham.” Overigens was ook de caissière bij de AH lief. Ik kreeg 7 restaurantszegels op een bon van 23 euro.

Ik kreeg een sms-je van Ado (niet vies van een beetje service) dat mijn fiets klaar was dus die ging ik even ophalen. Bij de AH had ik ook bedacht dat ik even langs de Turkse groentenboer zou gaan voor perssinaasappels, maar eenmaal daar bleken de sinaasappels rot te zijn. Dus…ergens vandaag moet ik nog een keer naar de supermarkt.

Maar goed, de fiets stond klaar en meneer Ado hield weer een heel verhaal over de banddikte en demonstreerde het een en ander met een punaise in de band. Het kwam erop neer dat ik toch de dikste band had gekregen, maar wel voor de prijs van de medium band. Geen idee of het echt zo is, ik kan het alleen maar controleren door de band open te snijden. Van een beetje klantenbinding is nog nooit een mens doodgegaan.

Op de terugweg moest ik weer langs de auto op de blauwe schijf vooruit te zetten. Eenmaal thuis maakte ik een uiensoep en daarbij wilde ik een broodje eten dat ik met een broodmes doormidden sneed. Daarbij pakte ik ook nog even een stukje van mijn middelvinger mee.

Nu pleistertje om en weer naar buiten om de blauwe schijf vooruit te zetten.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s