While we’re young – recensie

baumbachCornelia: We’ve got this Ayahuasca ceremony this weekend with Jamie and Darby.

Marina: What’s an Ayahuasca ceremony?

Cornelia: You drink this sludgy liquid and you hallucinate and vomit up your demons.

Marina: Okay. Well, we’re just having a cookout and maybe playing charades.

Cijfer: 6

 

Terwijl het afgelopen jaar zo’n zes zwangerschappen werden aangekondigd op Facebook is er ook een groep mensen die elk weekend een feest bezoekt met namen als Dekmantel festival, Smeerboel Festival, Pleinvrees Heroes Festival, Klamme Handjes Festival, Zeezout Festival en ga zo maar door (ik denk dat ik daar eens een aparte blog aan ga wijden, die festivalnamen). Mijn Facebookvrienden zijn allemaal rond de 30 en langzaam zie je hun levens een bepaalde richting op gaan. Een mengelmoes van het ouderschap en een avontuurlijk hipsterbestaan lijkt weinig voor te komen. Is het een kwestie van leeftijd? Moeten we, als we ouder worden, nu eenmaal kiezen voor het ouderschap en onze wilde haren in rap tempo verwisselen voor grijze. Of is het een kwestie van keuzes?

Noah Baumbach zet in While we’re young twee generaties naast elkaar: Cornelia (Noami Watts) en Josh (Ben Stiller), twee kinderloze veertigers wier vrienden inmiddels allemaal kinderen hebben. Cornelia en Josh hebben geen kinderen kunnen krijgen en ze vullen hun leven nu met werk, hobby’s en een druk sociaal leven. Jamie (Adam Driver) en Darby (Amanda Seyfried) zijn twee hippe twintigers compleet met gekke hoedjes en appartement vol vintage meuk. Jamie heeft grote ambities in de filmwereld: hij wil documentaires maken en laat Josh nu net een (minder ambitieuze) documentairemaker zijn. Jamie leert Josh kennen bij eens van zijn colleges en zo ontstaat er een vriendschap tussen beide stelletjes waarvan beide partijen een hoop kunnen leren.

De film is het leukst wanneer Baumbach de clichématige beelden van beide generaties aanstipt: terwijl Josh zijn film en muziek vooral digitaal tot zich neemt, puilt Jamies kast uit van de LP’s en heeft hij een ouderwetse filmprojector, waar het huis van Josh en Cornelia keurig opgeruimd is, is het huis van Jamie en Darby een chaos van vintage meubels en vreemde huisgenoten en waar Josh en Cornelia levenslange vriendschappen onderhouden met een zorgvuldig uitgekozen groepje mensen, roept Jamie te pas en te onpas dat ‘ie van iedereen houdt. Het levert herkenbare taferelen op. De film is daarmee ook het sterkst wanneer hij deze verschillen aanstipt en uitdiept.

Maar helaas draait de film meer om de subplot: het maken van een documentaire. Jamie komt op een gegeven moment met een geniaal idee voor een documentaire en Josh wil hem daarbij helpen. Een groot deel van de film gaat dan ook over dit proces en de vriendschap komt daardoor meer tot ontwikkeling. Dat hele gedoe over die documentaire krijgt veel teveel aandacht en zorgt ook een buiten proportioneel einde. Het is net of je tijdens de seks niet heel erg je best hebt gedaan en iemand komt echt mega enthousiast klaar. Dat klopt ook niet helemaal.

Alhoewel ik Ben Stiller en Naomi Watts verder wel prima acteurs vind, is er niet echt sprake van veel chemie tussen die twee. Dat is vooral in een van de laatste scenes goed merkbaar, waarin Josh uitspreekt dat hij toch wel heel erg blij met Cornelia is en hij haar vervolgens met geen enkele vinger aanraakt. Het lijkt me, dat als iemand zegt dat hij/zij de liefde van je leven is, er op zijn minst een schouderklopje van af kan.

De scenes tussen Josh en Leslie (de vader van Cornelia en dus schoonvader van Josh) zijn wel ontzettend vermakelijk. De acteur in kwestie, Charles Grodin, doet het erg goed en ik vroeg me af waar ik hem eerder had gezien. Echt een gevierd Hollywood acteur is hij nooit echt geweest. De meest recente acteerprestatie van formaat was in Beethoven (1992), je weet wel met die hond. Wellicht is dit een acteur die wat laat op gang is gekomen en waar we hopelijk nog veel van gaan horen (de man is 80, maar ik ben hoopvol).

De film had wat mij betreft meer mogen gaan over leeftijd en de vraag of een levensstijl nu leeftijd- of keuzegebonden is. Nu raakt dat vraagstuk wat meer in de vergetelheid door de overheersing van de subplot. Desalniettemin heb ik wel gelachen om de vele clichés en dat is ook wat waard. Maar meer dan een zesje ook niet.

Q&A

De film was bij vlagen komisch, maar na de film verging het lachen ons even. We werden getrakteerd op een heus interview met regisseur Noah Baumbach en dat was niet echt een genietbare traktatie.

Voordat de film begon, ging er een dame voor de zaal staan. Ik vroeg aan N. “Wie is dat? Wat komt ze doen?” En alsof ze me gehoord had zei ze: “Jullie vragen je vast af wie ik ben en waarom ik hier sta.” Ze bleek voor het blad Harpers Bazaar Naomi Watts te hebben geïnterviewd en het leek Eye leuk als ze dan ook de regisseur zou interviewen. De volgende keer als Eye iets leuk lijkt, moeten we daar eens even kritisch naar kijken.

De dame zal vast een schat van een mens zijn, maar ze was duidelijk heel zenuwachtig. Baumbach kwam voordat de film begon al even naast haar staan en ze stelde hem een paar vragen. Die beantwoordde hij niet of nauwelijks en vervolgens nam hij het interview maar even over door tot twee keer toe voor te stellen “shall we just start the film?”

Na de film ging de kwelling nog even verder. De interviewster leek het leuk om Baumbach wat keuzes voor te leggen, maar daar was Baumbach niet zo happig op. “Being married or single?” Daarop begon hij te proesten en als ik hem van dichtbij zou hebben gezien zou hij vast met zijn ogen hebben gerold toen hij antwoordde: “Divorced???” Toen hij moest kiezen tussen “Being 25 or 45” wilde de spelbreker ook al niet kiezen en kwam hij met zijn eigen antwoord: “35”.

Gelukkig was de filmmaker meer in zijn element met de vragen van de filmkenners uit het publiek. Het streelde duidelijk zijn ego wanneer iemand zijn blijk van waardering uitsprak en daarna gaf hij veel te lang nietszeggende antwoorden.

Of het nu de ontoegankelijke houding van de regisseur was of de zenuwen van de interviewster, duidelijk was dat er geen klik was tussen de twee. De regisseur was niet zo gediend van de vragen die je in elk gemiddeld vrouwenblaadje kunt vinden en was daarom niet erg onder de indruk. Desalniettemin kun je je ook dan van je beste kant laten zien om er in ieder geval voor te zorgen dat een onbelangrijk blogje als Ongezouten Rapen daar iets aardigs over gaat zeggen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s