Voor alle Jeroens

Jeroen is geen wc, toch kreeg hij afgelopen week een bak stront over zich heen toen hij zich op Twitter afvroeg hoe andere ouders het voor elkaar krijgen om een beetje tijd voor zichzelf te hebben.

Er waren veel mensen die Jeroen een hart onder de riem staken, maar ook waren er lieden die van mening waren dat hij zijn bek moest houden, omdat het ouderschap nu eenmaal zijn eigen keuze is.

“Jij wilde kinderen, dus vergeet jezelf maar de komende 18 jaar.”
“Je kinderen hebben recht op een toegewijde ouder.”
“Egoïst.”

De ouder anno 2022 is de roker anno 2012. Je bent niet alleen de grootste vervuiler van deze aardkloot, ook ben je mensen tot overlast in cafés, restaurants en vliegtuigen. En dan wil je ook nog tijd voor jezelf? Schande.

Ook ik vind het soms moeilijk om tijd voor mezelf te vinden in het doolhof dat het ouderschap heet. En als ik denk dat ik de juiste weg heb gevonden, gooit een ziek kind of een slapeloze nacht me weer van het padje. Ik voel me soms schuldig naar mijn kinderen als ik liever een blog schrijf of met vrienden een bordspel speel dan tijd met hen door te brengen. Ook mensen in mijn omgeving vinden hier wat van: ik zou niet zo vaak met vriendinnen moeten afspreken of wat minder moeten werken om zo van de kinderen te genieten.

Waarom willen we tijd voor onszelf?

Een inkoppertje misschien, maar toch wil ik de haters erop wijzen dat er veel veranderd is sinds de jaren ’50. Thierry Baudet kwam een aantal jaren geleden in opspraak in zijn essay over Michel Houellebecqs boek Sérotonine. Ik ben geen fan van Baudet, maar hij stipt in dit essay wel een belangrijke reden voor de verandering van het ouderschap aan: de wens van vrouwen om een carrière en financiële onafhankelijkheid na te streven. Hierdoor krijgen vrouwen minder of geen kinderen en als ze kinderen krijgen dan hebben ze meerdere rollen te spelen dan alleen die van moeder.

Persoonlijk vind ik deze ontwikkeling geweldig. Dat ik als vrouw heb kunnen studeren in tegenstelling tot mijn oma die dat wel graag wilde, is een groot goed. Regelmatig spreek ik binnen mijn leesgroep oudere vrouwen die als huisvrouw ongelukkig of zelfs depressief waren. Ze voelden zich eenzaam en nutteloos en wilden dolgraag werken.
Het combineren van meerdere rollen op het ouderschapstoneel is de sleutel tot succes. Gelukkige kinderen hebben immers gelukkige ouders. Maar dat kunnen we niet alleen. En daar doemt het tweede probleem op. Vroeger was het grootbrengen van kinderen meer een gemeenschapsaangelegenheid. Moeders troffen elkaar in straten en op pleinen en het was vanzelfsprekender dichtbij je directe familie te wonen, zodat oma, die ook niet werkte, bij kon springen. Nu laten we onze levens leiden door onze carrières en wordt het gezinsleven begrensd door de muren van de huizen ver bij familie vandaan. De zorgtaak wordt nu meer verdeeld tussen vader, moeder en de kostbare opvang.

Daarmee wil ik speciaal aandacht vragen voor de vaders. Mijn man is een geweldige vader en is bijna net zo betrokken bij het opvoeden van de kinderen als ik. Maar mannen hebben het niet makkelijk. Ze moeten van alles zijn: mannelijk (maar niet te), goed verdienen, maar niet fulltime werken, complimenteus maar niet intimiderend. De vader die uit zijn werk komt en in zijn luie stoel het NRC leest terwijl hij een borrel drinkt bestaat niet meer. Hij staat om 18:00 de tafel te dekken of een luier te verschonen terwijl moeder een meeting afrondt en 4 keer linzensoep bestelt via Thuisbezorgd.

Met de emancipatie van de vrouw hebben we gelijkwaardige relaties en financiële onafhankelijkheid bereikt. We kiezen bewuster voor elkaar en kinderen, maar tegelijkertijd verliezen we onszelf uit het oog. Ieder mens, ouder of niet, heeft ontspanning nodig. En het is belachelijk dat we ons daarover schuldig voelen.

Waarom dan toch kinderen?

Met zoveel aantrekkelijke carrières voor iedereen moet de maatschappij blij zijn met mensen die nog wel aan kinderen willen beginnen, want het aantal geboortes daalt wereldwijd. Dit is goed nieuws voor de aarde op zich, maar geen goed nieuws voor de bevolking. Over 80 jaar zal de bevolking van landen als Japan en Spanje gehalveerd zijn. Minder mensen op aarde is geen slecht idee, maar de route ernaartoe is een uitdaging. Er zullen eerst veel meer ouderen dan jongeren zijn en dat kost geld, veel geld. Dus voordat je roept dat de moderne ouder een egoïst is als hij even tijd voor zichzelf wil, bedenk dan even dat zijn kinderen straks jouw kont afvegen of je AOW financieren.

Ik had nooit een kinderwens tot ik een keer per ongeluk zwanger raakte en daardoor werd er een mysterieus oergevoel ontwaakt. Maar het ouderschap betekent voor mij het leven maximaal ervaren. Het is een voorrecht om alles wat ik weet en voel door te kunnen geven aan een mens dat zijn eigen persoon gaat worden. Het is een nog groter voorrecht om dat van zo dichtbij mee te mogen maken. Mijn man en ik zijn er ook over uit dat we graag een derde kindje willen, maar ik schaam me soms om dat te zeggen. En dat is toch gek aangezien wij primaten ons stinkende best doen om te overleven. En hoe anders kunnen we overleven dan ons voort te planten?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s