Zwaar

De Amerikaan is bijna 10 kilo aangekomen tijdens de coronacrisis, bij mij tikt de weegschaal inmiddels 85 kilo aan in plaats van 72. Maar ik heb een excuus want ik ben 32 weken zwanger. Hoe dan ook kunnen we stellen: we hebben het zwaar. 

Maar behalve ons lichaamsgewicht dragen we al bijna 11 maanden de mentale lasten van corona met ons mee. In den beginne vond ik het allemaal goed te doen. In maart begon ik net weer met werken na mijn verlof, daardoor was het nog niet zo druk en kon ik tijdens de eerste lockdown werk en zorg voor onze dochter prima combineren. Het werd mooi weer, we wandelden en installeerden een grasmat en gezellige planten op het dakterras. E. was 5 maanden, kon nog niet lopen en kon zichzelf prima vermaken in de box.

De temperatuur steeg, het aantal besmettingen daalde en ondanks waarschuwingen van Ruttes kant mochten we niet al te ver weg op vakantie. Gesterkt door al deze positieve berichten en de voortdurende thuiswerksituatie was een tweede kindje snel verwerkt. Corona kreeg ons er niet onder, wel onder de lakens. Met de positieve zwangerschapstest in handen kon ik de uitgerekende datum zelf berekenen: 28 maart 2021. Dan zou corona echt wel onder controle zijn, dacht ik.

In september hielden mensen het vrije vakantiegevoel vast en begaven zich onbezorgd en onbeschermd weer in de publieke ruimte. Terwijl het aantal besmettingen exponentieel toenam, raakten er meer en meer mensen in mijn omgeving besmet met het virus: mijn ouders, mijn zusje, twee collega’s, veel klanten die ik sprak voor mijn werk. Er moesten wederom maatregelen worden genomen, zoals het sluiten van de basisscholen en kinderopvang.

Dit keer doorstond ik de lockdown minder goed. E. is al bijna 2 maanden fulltime thuis en in tegenstelling tot de vorige lockdown kan ik haar geen moment alleen laten. Ze kruipt en klautert door het hele huis, geen object is veilig en als ze even haar zin niet krijgt gaat ze boos zitten krijsen. Iets wat ik heel slecht trek. Als ik mijn zwangere lijf even uitvouw op de bank dan mag ik na 30 seconden alweer opstaan, omdat mevrouw zich richting kattenbak begeeft. Een uur intensief op haar letten, is fysiek behoorlijk zwaar. In december kreeg ik dan ook last van rug- en bekkenbodempijn, maar rusten op de dag is vrijwel onmogelijk.

Het werk en het huishouden gaan door. De troep in ons huis verspreidt zich sneller dan corona en we hebben vaak de energie niet om om 21:00 nog eens op te ruimen.  Daarnaast probeer ik oppas en ondersteuning te regelen, zodat we toch nog kunnen werken. Dat brengt ook stress met zich mee: mensen appen, bellen, agenda’s op elkaar afstemmen, weer onderweg naar Hensbroek of een familielid om er maar voor te zorgen dat we in ieder geval een paar uur productief kunnen zijn. De verloskundige adviseerde om minder te gaan werken. Ik zei: “werk is niet het probleem, ik heb een 14 maanden oude manager die me geen vrij geeft.”

En dan is er nog de zwangerschap die geen bijdrage levert aan een positievere instelling: mijn lontje is kort of beter gezegd bijna opgebrand. En mijn lijf schreeuwt om betere zorgen: lichaamsbeweging, rust en ontspanning. Ik rust als ik slaap, maar vaak onvoldoende door nachtelijke toiletexpedities, heftige dromen en uiteraard een dreumes die meestal al vroeg wakker is.

En dan is er nog het egoïstische aspect dat ik mijn zwangerschap bijna met niemand kan delen. Veel vrienden heb ik al maanden niet gezien. Ik hoef echt niet elke dag over mijn zwangerschap te praten, maar eerlijk is eerlijk: het is leuk als mensen op mijn buik reageren. Tijdens alle online meetings op werk zien mensen alleen mijn hoofd, sommigen hebben geen idee dat ik zwanger ben. Toen ik de vorige keer met verlof ging, was er niets bijzonders georganiseerd. Mijn collega’s (allemaal man) zeiden: “Fijne vakantie!”  Toen mijn nieuwe vrouwelijke collega dit hoorde, beloofde ze dat ze nu voor mijn verlof een beter afscheid zou regelen. Maar zij zit inmiddels met een burn-out thuis.

Dus je begrijpt dat ik heel blij ben dat aanstaande maandag de kinderopvang weer opengaat. Dat ik geen leuk afscheid krijg van mijn collega’s is natuurlijk bijzaak. Maar ik wil wel sterk van lijf en geest een kind op de wereld zetten eind maart. En ik begrijp de angst bij anderen, voor mij is het ook een dubbel gevoel. Gaat het aantal besmettingen dan weer omhoog? Kan de zorg het aan? Zijn de juffen en meesters veilig? Maar ik ben zo langzaamaan op het punt beland dat ik vind dat er ook oog moet zijn voor de psychosociale gevolgen van deze crisis: alleenstaande ouders, freelancers, de kleine MKB’ers, singles en jongeren hebben het enorm zwaar. De enige oplossing hiervoor lijkt een dieet, een maatregelendieet. Laten we hopen dat we daar snel mee kunnen starten.

(NB: vraag niet hoe lang ik erover deed om dit blog te schrijven)

561a25b3-33aa-463d-92b1-7823c6a448b2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s