Dag #20 Dula

martelaren-gorcumDe beelden die helemaal bovenin de Hofkerk waren geplaatst hadden allemaal een aureool van gouden staaldraad om hun hoofd. Maar angstaanjagender waren hun ogen, die grote zwarte knikkers leken te zijn en glazig op de bezoekers van de kerk neerkeken. 

Mijn aandacht werd afgeleid van de uitvaart van Dula (niet zijn echte naam) die op dat moment in het Ethiopisch werd gehouden. Mannen gekleed in gouden gewaden zongen monotone liederen terwijl ze rondjes om de kist liepen.

Dula was een klant van mijn werk. De keuze om naar zijn uitvaart te komen, was volgens mijn manager ‘ persoonlijk’. Na overleg met de school die aangaf dat de familie aanwezigheid van zakelijke relaties op prijs stelde, ben ik gegaan. Niet in de laatste plaats, omdat Dula en ik de laatste maanden veel contact hadden. Ik heb hem vaker gezien en gesproken dan sommige van mijn vrienden. Dus ik wilde een laatste groet brengen aan een gewaardeerde klant.

Dula was ook speciaal omdat ik bij ons allereerste ontmoeting net had ontdekt dat ik voor de eerste keer zwanger was. Dat is dus ruim een jaar geleden. In april dit jaar wist ik dat ik weer zwanger was, maar kon ik het nog niemand vertellen. En grappig genoeg vroeg Dula ook naar mijn ‘gezin’. Ik zei dat ik hoopte ooit een gezin te hebben, maar dat het niet vanzelfsprekend was. Dus toen ik eind mei binnenkwam met een bescheiden buikje was hij oprecht blij voor me.

Met een iets minder bescheiden buik in een kerk vol rouwende mensen zitten, is een bitterzoet contrast. Het ene leven wordt afgesloten na zoveel mooie reizen, terwijl het andere nog moet beginnen. Maar de familie van Dula kan niet getroost worden met een nieuw leven, en zeker niet het nieuwe leven dat in mij groeit. Maar zittend op de harde, houten banken dacht ik wel aan die cyclus. De cyclus die het leven zo kostbaar maakt. Het leven heeft de dood nodig om waardevol te zijn. Er is genoeg poëzie en proza geschreven over een wereld zonder de dood en altijd komt het erop neer dat dat helemaal geen pretje is. Niemand wordt meer gemotiveerd om er wat van te maken als niets of niemand ons af kan maken.

Als ik dieper afdaal in mijn gedachten dan kom ik er toch niet uit. Ik begrijp de natuurlijk cyclus van de mens, maar wat betekent het en wat moeten we doen met ons leven? De bekende vraag: “waarom zijn we hier?”  heb ik nog niet voor mezelf beantwoord. Moeten we de wereld beter maken, moeten we de mens beter maken of moeten we helemaal niets? Zijn we gewoon organismen die eten, drinken en elkaar consumeren om vervolgens te vergaan tot compost? Dan zijn we niets meer dan dieren met een geweten en een bovengemiddelde intelligentie.

De stem van de uitvaartbegeleider trok me vanuit de diepte weer omhoog. In het Nederlands kondigde ze de eerste spreker aan: een collega van Dula die ik ook goed ken. Rustig, maar zichtbaar aangedaan, droeg hij zijn speech voor die ons een inkijkje gaf in de samenwerking met Dula. Hij vertelde over de grote projecten die ze als team hadden afgerond en hoe trots Dula dan was geweest. Hij vertelde ook over de personeelsuitjes die ze maakten. Het team, vol met sportievelingen, wilde altijd iets actief doen, maar Dula vond het vooral belangrijk dat er gegeten en gedronken werd. Eigenlijk moest er gewoon bij elke gelegenheid goed worden gegeten en gedronken.

Het was een mooi verhaal, Dula leefde weer even door de liefdevolle anekdotes van zijn vrienden en familie. Geen diepgaande gedachten over het waarom op deze aarde. Maar gewoon een ode aan de liefde en eten en drinken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s