Dag #8 Catania

66411851_343583919868880_4642517535651004416_nVanavond zijn Loes en ik geland in Catania, een stad aan de oostkust van Sicilië waar we onze vakantie starten. 

Nadat we de huurauto hadden opgehaald reden we direct naar het centrum van de stad. We verbaasden ons al meteen over het rijgedrag van de Italianen. Haaientanden? Daar hebben ze hier geen boodschap aan. Als jij niet je plek opeist dan maakt het de Italianen niets uit of er een een voorrangsbord of haaientanden zijn. Afijn, alles went, dus ook onbeleefde weggebruikers. Terwijl we ons een weg baanden langs het drukke verkeer waar soms een verdwaalde voetvanger of fietser tussen opdook, roken we opeens een sterke brandlucht.

Met het drukke verkeer had ik niet veel tijd om de omgeving te bewonderen, maar de gigantische zwarte vlakte die naast ons lag, was niet te missen. Een groot park was helemaal in de as gelegd en dat moest recentelijk zijn gebeurd want sommige plekken rookten nog na. Toen we verder reden langs de kustlijn zagen we dat de brand zich ook had uitgebreid naar strandtenten en tennisvelden. Een bizar aangezicht.

Toen we bij ons appartement arriveerden, vertelde onze host dat het gisteren ongeveer 42 graden was en dat er daardoor een grote brand bij het strand was ontstaan. In combinatie met de sterke wind, breidde die zich al snel uit naar het nabijgelegen park. Dit is dus gisteren gebeurd! Moet je je voorstellen dat in Amsterdam het Vondelpark affikt. Dan komen er in dagen daarna echt geen mensen in de buurt, alles zal worden afgezet en hulpdiensten zijn ter plekke om nieuwe brandhaarden in de kiem te smoren.
Winkels en restaurants zouden nog dagenlang gesloten zijn wegens kans op -vul hier zelf in- gevaar. Niets van dat in Catania. Direct naast een compleet afgebrande strandtent zagen we een compleet intacte Wok Palace waar het bomvol zat met gasten. Lekker noodles eten met de geur van smeulend hout in je neus. Het hele gebied, waar letterlijk nog rook uit opsteeg, werd alleen maar beschermd door een paar wit-rode linten. Verder was er geen hulpdienst te bekennen.

Nu liggen we na een prima bord pasta met zwaardvis op de harde matrassen van ons goedkope stadsappartement. Morgen gaan we de stad op ons gemak verkennen, waarbij Loes mijn zwangerschap vooral als een excuus ziet om heel vaak op een terrasje te stoppen om iets te eten en te drinken. Ik denk dat ik daarin mee ga.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s