De Bob

bobbaan1We stonden in de rij voor de Bob in de Efteling. Zij en zij en hij en ik. Die bobslee attractie die iedereen vergeet, omdat hij slomer lijkt dan hij daadwerkelijk is. De rij was niet lang, dus we waren niet chagrijnig. 

Haar vriendin was net uit de kast en ik zag hoe ze soms nog enigszins zenuwachtig om zich heen kijkend elkaars hand even vastpakten. Ik kon me moeilijk voorstellen hoe het is om je zo bewust te zijn van je liefkozingen in het openbaar. Ik weet niet waarom ik het vroeg, uit nieuwsgierigheid of uit mijn gebrek aan sociale remmingen. Maar ik vroeg het in de rij voor de Bob.

“Zouden jullie ooit nog een relatie kunnen hebben met een man?”
Zij antwoordde direct: “Nee, echt niet. Ik heb één keer iets met een jongen gehad. Dat was het gewoon niet. Ik ben echt 100% lesbisch.”
“En jij dan?” Ik richtte me tot haar vriendin. “Ben jij ook 100% lesbisch?”
Zij wachtte net als ik gespannen op het antwoord.
“Nee, ik denk het niet. Ik zou nog wel een relatie kunnen hebben met een man.”
Uit die zin konden we een hoop informatie halen. Maar niemand zei het. Zij zei alleen: “Lekker is dat.” Het gesprek had een ongemakkelijke wending genomen. Daarna was ook niemand meer geïnteresseerd of ik een relatie met een vrouw zou kunnen hebben of hij met een man (dat antwoord wisten we sowieso al).

Toen we in het sleetje stapten, gilden we extra hard, omdat de Bob toch best een manse attractie bleek te zijn. En terwijl we naar beneden zoefden, gleed het gesprek van ons af. Toen we uitstapten, pakten ze elkaars hand weer vast alsof ze allebei weer 100% pot waren.

Maar ik voelde dat er iets niet klopte. Ik wist dat hij en ik niet samen oud zouden worden. Dat was al vastgelegd bij aanvang en daar ging ik mee akkoord. Ik had mijn handtekening al onder het contract van ons einde gezet. Maar zij, hun einde was een concept dat nog nergens was vastgelegd. En erover spreken, zou betekenen dat het idee bestond dat het ooit zou gebeuren.

En vandaag, 1,5 jaar na de Bob, zat ze voor me. Ze droeg het spijkerjasje dat ze van haar vriendin nooit mocht dragen en ze bestelde Eggs Benedict en een cappuccino. En ze zei dat het over was. Dat haar vriendin had gezegd dat ze niet 100% voor de pot, maar voor de sport wilde gaan en dat ze niets meer voelde. Ik bestelde een yoghurt en een thee en ik was niet verbaasd. We praatten over hem en haar, die allebei niet meer in onze levens zijn. En we fietsten daarna allebei weer terug de kant van onze levens op, allebei alleen en allebei de Bob.

 

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s