CR #13 Planvrij

De regen komt aangekondigd door luid gedonder met bakken uit de hemel. Ik heb geen idee wat ik nu ga schrijven, maar ik wil iets doen en zwemmen met onweer is geen optie.

Het is voor het eerst in mijn leven dat ik zo lang van huis ben, op mijn werkvakantie in Albufeira na, en dat is ruim 10 jaar geleden. Ik had eerder nooit de behoefte of het geld om weg te gaan. Maar nu ik hier eenmaal ben realiseer ik me pas hoe het is om echt ‘vakantie’ te hebben. Wat het betekent om weg te zijn van de dagelijkse sleur en verplichtingen. Ik zie er zo tegenop om weer van alles te moeten. De 40-urige werkweek, de dinsdag-, woensdag-, en donderdagavond lesgeven, de maandagavond Spaanse les, de sociale verplichtingen, het schoonmaken van de plee, het overmaken van de tandartsrekening, het kopen van verjaardagscadeaus, het moeten koken van een gezonde maaltijd. Niks moet en alles moet, het is maar hoe je het bekijkt. Want zonder al die dingen zou ik hier ook niet kunnen zitten.

Als ik over een week terugkom op woensdag ben ik nog steeds dezelfde Lianne als ik donderdag ga werken. En dan voldoe ik weer aan de verplichtingen die me vermoeien en verbitteren, zodat ik ergens volgend jaar weer dankbaar met vakantie kan gaan.

Maar ik wil wel dingen anders.

Ik wil ander werk. Ik ben sowieso niet iemand die lang voor dezelfde werkgever blijft werken en nu is de tijd rijp. En dat werk is bij voorkeur niet in Amsterdam, zodat ik ook een reden heb om Amsterdam uit te gaan. Want al een tijdje ben ik Amsterdam zat. Ik heb me nooit thuisgevoeld in de buurt waar ik woon, het appartement waar ik in woon is geen thuis en de stad krioelt van de mensen bij wie ik me steeds minder op mijn gemak voel. Ik houd van de buitenlucht en de natuur, maar niet van de overvolle terrasjes en parken. De sportclub waar ik vorig jaar lid van werd had kickbokslessen voor mensen van alle leeftijden. Ik voelde me prettig in de lessen waar dertigers en veertigers in kleine groepjes lachend aan hun conditie werkten. Nu word ik omringd door booskijkende twintigers die vooral het wortel-bleekselderij-gember-zoete aardappel-sapje na de les belangrijk vinden. De gezondsheidsfreaks met geld en een obsessie voor uiterlijk vertoon nemen de stad over. Of misschien word ik wel gewoon te oud voor Amsterdam.

Na het overlijden van N zijn mijn toekomstplannen niet meer hetzelfde. Ik moest een woning kopen, ik moest snel mijn studieschuld aflossen, ik moest een nieuwe partner vinden want als ik misschien wel kinderen wil, kan ik niet te lang wachten. Maar fuck it, ik moet helemaal niks. Als het morgen allemaal over is wat heb ik dan aan die zak met geld die ik heb gespaard voor de koopwining die ik in mijn eentje pas over tien jaar kan kopen na het aflossen van mijn studieschuld. En hoe kun je een nieuwe partner vinden als de ander als een druk behang op de muur van je leven is geplakt? Dus dan ontmoet ik misschien wel nooit een andere vent en krijg ik geen kinderen. En dat is ook goed. Dan neem ik nog een kat en koop ik een paard en ben ik wel extra lief voor ze met kerst en sinterklaas.

Dus de toekomst is planvrij. Misschien woon ik over een jaar nog steeds in Bos & Lommer, misschien ook niet. Ik probeer me zoveel mogelijk los te maken van wat van me wordt verwacht en ik vind het een spannend idee dat niks vaststaat. En voor zover dat kan, binnen de financiële kaders, probeer ik N te eren door te leven alsof het waar dan ook ter wereld elke dag vakantie is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s