CR #1 Genieten

IMG_5451Ik vind het moeilijk om over N te schrijven. Want hij vond het namelijk helemaal niks als ik hem hier op mijn blog vermeldde.

En als ik dat al deed dan voerde hij de strenge redactie over het stuk waarin hij voorkwam. Nu hij er niet meer is, kan ik schrijven wat ik wil, maar het voelt als verraad. Toch is dit blog altijd een plek geweest waar ik open en eerlijk ben. Sommige mensen vinden dat raar, dat vind ik prima, dit is mijn wereld en dat ik die wil delen is mijn keuze. De afgelopen maanden voelden als een intens intieme periode met N terwijl zijn krachtige knuffels, zijn schelle lach en subtiele geur er niet waren om me te raken. Maar de tranen, de dromen de onzichtbare hand die mijn organen langzaam verknijpt zijn intiem op een manier die ik nooit had willen ervaren.

N vond dat hij moest reizen, de wereld/ zijn wereld ontdekken. Hij kon namelijk niet geloven dat ‘dit’ het was. De kantoorbaan, de huisje-boompje-beestje-planning, het burgerlijke. Of dat niet voor nu was of niet voor altijd wist ik niet en dat wist hij zelf ook niet. En ik denk dat hij het nog steeds niet wist, ook niet na zijn reis. Ik accepteerde zijn plannen en ben gebleven tot hij in het vliegtuig stapte. Maar ergens lachte ik hem ook uit, en vond ik hem naïef. Dat hij de illusie had dat het ergens anders op de wereld anders werkte. Dat men in Zuid-Amerika geen baan of huis nodig had. Ik zei altijd: “Over een paar jaar kom je er wel achter dat de hele wereld hetzelfde spelletje speelt. En dan is het de vraag of je het accepteert en mee gaat spelen.”

De behoefte om te reizen heb ik zelf nooit sterk gehad (zie mijn vorige blog). Maar sinds het dubbele vertrek van N ben ik daar anders over na gaan denken. Dat ik wel accepteer dat “dit” het is, betekent niet dat ik niet op mijn manier de wereld kan ontdekken. Want mijn grenzen verleggen doe ik sowieso wel, dat kan ik ook best eens letterlijk nemen. Ik ben niet zo dol op city trips. Het klinkt een beetje oneerbiedig, maar als je er een hebt gezien heb je ze allemaal gezien. Mooie kerk, check. Museum met moderne kunst, check. Hippe koffiebar, check. Paleisje van koning X, check. Veel liever ga ik naar plekken waar weinig toeristen komen, waar ik echt even alleen kan zijn en kan genieten van het tempo van de stilte.

Dus in september zei ik tegen mijn beste vriendin: “ik denk dat ik ook een reis wil maken, het liefst zo lang als mijn vakantiedagen toelaten”. Ik begon met het plan om naar Colombia te gaan (ik had Narco’s gezien) en daar een motortour te doen. Maar dat is fucking duur en dan zit je vast aan de strikte planning van de tour. Al googlende kwam ik terecht op een site voor motortours in Costa Rica en dat zag er nog veel gaver uit dan Colombia. De natuur leek me geweldig. Dus ik vertelde dit tegen mijn beste vriendin en zij was ook meteen enthousiast dus binnen twee weken hadden we twee tickets gekocht zonder enig idee wat we precies in Costa Rica wilden gaan doen. Maar dat ticket was mijn pleister op de wond die N had achtergelaten en iets moois en bijzonders om naar toe te leven.

Na het overlijden van N is de wond groter geworden en de helende werking van deze reis zal van ongekende proporties moeten zijn. Maar deze reis heeft ook iets bijzonders, omdat ik hem misschien wel plande geïnspireerd door de nonconformistische levensinstelling van N, misschien in de hoop dat hij zich nog steeds ergens in Zuid-Amerika zou ophouden of misschien wilde ik gewoon een avontuur voor mezelf.

Vorig jaar gingen N en ik samen op dobbelsteenvakantie. En toen vroeg zijn moeder of ze op Worsie (de kat) mocht passen. Maar we gingen maar een weekje en ik vond het te veel gedoe om daarvoor helemaal naar Zeeland te rijden. Toen ik in februari de moeder van N vertelde dat ik naar Costa Rica zou gaan, vroeg ze voorzichtig of Worsie in Langeweegje mocht komen logeren voor die maand. Ik zei meteen ja. Het is het enige juiste, mijn kat die op reis gaat naar Zeeland naar de moeder van de man die me inspireerde om deze reis, hoe kort hij ook is, te maken. Dit is wat we voor elkaar kunnen doen en zullen blijven doen.

Een van de laatste dingen die N me schreef was: “ik hoop dat je ook zonder mij geniet.”

Het is verdomde moeilijk, nog steeds, maar ik doe mijn best om de rest van mijn leven zoveel mogelijk dingen te doen waar ik van geniet, zonder jou, maar ook voor jou.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s