Ochtendblog: Alaska

AlaskaGallery.MendenhalL2015Ik moest naar Alaska toe.
Via Alaska kon ik doorreizen naar Costa Rica en dat leek allemaal heel logisch.

Alaska zag eruit als Nederlandse heide, maar dan met heel veel bergen. En ik bedacht me dat je in Alaska niet kon wonen zonder een winterjas te hebben.
De vrouw die ik ontmoette bood me een lift aan. Ze was klein en blond. Ze had zo’n grote Amerikaanse auto, een lompe editie van wat wij hier een station zouden noemen. De de kleine vrouw verdronk achter het stuur helemaal in haar winterjas. De auto was gigantisch, maar om een of andere reden ging ik helemaal achterin de auto zitten.
We reden weg in een rustig tempo. We zeiden niets. Ik keek naar buiten en zag Alaska.

Ik had het gevoel dat we achtervolgd werden. Het gevoel dat je op het fietspad fietst en dat je zeker weet dat een idiote wielrenner je op de hielen zit. Dus ik draaide me om om door de achterruit naar buiten te kunnen kijken en gerustgesteld te kunnen worden door het Alaskaanse landschap dat we achter ons lieten. Maar achter de auto rende een mongooltje. Haar wijd open mond toonde grote, scheve tanden. Het was niet goed op te maken of ze nu schreeuwde of lachte. In ieder geval rende ze achter de auto aan en stak ze haar middelvinger op naar me. Dat bleef ze doen. Als een ‘normaal’ kind haar middelvinger opstak dan zouden we boos verhaal gaan halen bij de ouders, maar als een mongooltje het doet dan lachen we erom.

De vrouw achter het stuur had het mongooltje ook gezien, maar ze remde niet af. We gingen steeds verder in de Alaskaanse berm rijden die vol stond met lavendelplanten. Het was volkomen logisch dat het mongooltje achter de auto ons tempo bij kon houden. Ik bleef naar haar kijken, bewegingloos. Toen dook er een ander meisje op. Ze kwam naast het mongooltje rennen en trok aan haar shirt. Waren het zusjes? Vriendinnen? Het was duidelijk dat het normale meisje het mongooltje wilde stoppen.

Er zat een bocht in de weg, vrij scherp. De vrouw stuurde de auto de bocht door. Met deze onverwachte wending had het mongooltje geen rekening gehouden. Zij en het andere meisje vlogen uit de bocht en vielen op de weg. We stopten de auto en ik stapte uit, maar bleef naast de auto staan. Andere mensen kwamen opeens de straat op rennen. Een vrouw die extra overstuur was, knielde neer naast de kinderen. Ik vermoedde dat zij de moeder was. De vrouw die achter het stuur was, was ook uitgestapt en keek mij aan vanaf de andere zijde van de auto. Ik knikte en stapte weer in.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s