Juli 2016

img_7986Het is juli 2016

We stonden buiten voor mijn appartement. Zijn rode sporttas stond naast hem te popelen tot ze eindelijk zouden vertrekken. Zijn witte All Stars wezen voor het laatst mijn kant op.

Een laatste knuffel, een laatste kus die smaakte naar snot en tranen. Er viel niets meer te zeggen. Alle vragen waren beantwoord, maar de toekomst kreeg de vorm van een gigantisch vraagteken.

Ik hield zijn vriendelijke gezicht in mijn handen en fluisterde:
“Ik hoop dat ik je ooit nog zie.”

Hij antwoordde niet, slikte iets weg, slingerde zijn tas om zijn schouder en slenterde weg de wereld in. Beiden achteromkijkend totdat we voorgoed uit elkaars leven verdwenen.

En daarna werd het zomer. De zomer van Rio voor hem en voor de Olympische sporters, maar niet die van Yuri van Gelder. Het was een zomer met warmte van vrienden en familie en met kleine reisjes en prikjes van geluk. Maar fantastisch werd het niet.

Ik voelde me echt verlaten. Een groot gapend gat dat door niets of niemand opgevuld kon worden want met N. was het toch altijd leuker. En dat bleef zo. En hoewel ik iemand ben die niet graag alleen is, ik wil mijn leven delen, had ik absoluut geen behoefte aan een man. Sinds mijn ontmaagding heb ik nog nooit zo lang een leeg bed gehad. En dat was okay.

Maar in november ontmoette ik G. en dat voelde voor het eerst in maanden goed. Een grappige, lieve man met meer rust in zijn donder dan N. had. Ik dacht “dat is goed”. Die onrustige types die zijn te gevaarlijk voor mij, brengen een verhoogd risico op hartzeer met zich mee. Dus G. leek mij veilig. Misschien te veilig.

En toen kwam het nieuws. Op de keukenvloer, tegen de vaatwasser aan gezakt vernam ik de woorden. Alles in de huiskamer bleef hetzelfde, niks bewoog en de verwarming gloeide. Maar de wereld stortte in, hoe kan mijn huis zo normaal doen?

En nu sla ik een deel over. Want ik kan dat nog niet. De wereld bestaat alweer een maand langer. Ik besta een maand langer. Waarom ik wel?

Het is weer juli 2016, in mij. Opnieuw een groot, gapend gat dat niet opgevuld kan worden. Eerst dacht ik dat samenzijn met G. goed voor me zou zijn, een manier om me in januari 2017 te houden. Een manier om te zorgen dat de huiskamer hetzelfde blijft. Maar of ik het nou wil of niet, het is juli 2016. En elk stukje van mijn lijf verlangt en zoekt naar N.: in mijn dromen, in mijn telefoon en in mijn huis. Alle herinneringen die ik in mijn mentale kelder had verstopt, haal ik weer naar boven. N. mag hier weer zijn. En hij mag hier weer zijn tot ik vind dat het genoeg is.

Dus er is geen plaats voor iets of iemand. Ik hoop dat G. het begrijpt. Maar hoe leg je iemand die in januari 2017 leeft uit dat het nu juli 2016 is?

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s