God van de scalpel

img_9693

De mega gave dansvloer bij het Rijksmuseum vanuit het perspectief van een opgezet dier

Inmiddels heb ik sinds N is vertrokken alweer een paar dates gehad. Hier en daar wel wat gezoend, maar echt geïnteresseerd was ik tot op heden niet. 

Een paar weken geleden kwam C voorbij en de eerste date was eigenlijk super gezellig. De tijd vloog voorbij en op het einde van de date zoenden we en dat deed hij op een manier die me wel aansprak. Dus er kwam een tweede date, en een derde en uiteindelijk (na 4 maanden werd het toch wel tijd) seks. Heb ik toch een beetje naar mijn moeder geluisterd toen ze zei: “Ik snap niet dat al die jonge mensen maar zo snel seks met elkaar hebben. Dat is toch heel speciaal?”

Alles valt of staat met het verlangen om iemand aan te raken, om iemand een fijn gevoel te geven. En of dat nu linksom of rechtsom gebeurt, als er passie is, zit het goed. Zo kun jij bijvoorbeeld op verschillende manier aangeraakt worden; de ene man is heel teder en wil iedere huidcel met zijn vingertoppen bekoren terwijl de ander juist hardhandig is, met ruwe vegen over de huid strijkt en je billen hard vastknijpt. Beide zijn okay, zolang het gebeurt vanuit die passie.

Laten we zeggen dat het de seks aan passie ontbrak. Dat ligt niet aan hem of aan mij, maar aan ons beiden. Maar ik baalde als een stekker toen ik ’s morgens in de auto terugreed naar Amsterdam. C heeft alles voor elkaar: een goede baan als sales manager, leuke woning en dito auto, een goede kop met haar, een mooie lach en verder is hij ontzettend grappig en intelligent. Dus misschien moet ik het een tweede kans geven dacht ik nog, misschien is het dan beter? Maar ik ken mezelf. Als het niet bij de eerste keer vonkt, dan vonkt het nooit.

Overigens leek C nergens last van te hebben. Die bleef de hele week maar berichtjes sturen alsof we de sterren van de hemel hadden geneukt. En ik durfde gewoon niet te zeggen dat het wat mij betreft klaar was. Ook omdat hij verder gewoon leuk en lief is. Maar vrijdagavond sprak ik erover met J en kwam ik tot de conclusie dat ik de boel alleen maar aan het rekken was en dat ik de pleister er maar in één keer van de wond moest gaan rukken. Dus dat deed ik en hij voelde zich kut, vroeg of ik het echt zeker wist. Ik zei ‘ja’ en hij zei ‘klote’.

Meestal ben ik degene die gedumpt word. Of misschien voelt dat zo, omdat die ervaringen over het algemeen langer blijven hangen. Maar dit is minstens zo kut als zelf gedumpt te worden. Je geeft iemand hoop en dan ontneem je hem die hoop weer.

Dus gisteravond maar even de zinnen verzetten tijdens Museumnacht. We belandden in het Rijksmuseum waar het een drukke bedoening was en het dus stikte van de mooie mannen. Het ene mooie stuk na het andere dook op, en dan heb ik het niet over de kunstwerken. Helaas was 80% van die mannen vergezeld door een vrouwelijke wederhelft, maar we hadden wat te bezichtigen.

Daarna togen we nog even, heel fout ik weet het, naar de Bubbels. Van een beetje Guus Meeuwis en Bon Jovi is niemand slechter geworden. En terwijl we onze Flügels achterover tikten, schoof er een geschenk uit de hemel voorbij. Halflang haar, grote blauwe ogen (ik heb een ding met grote ogen), bloesje een beetje open om borsthaar de vrije loop te laten, niet te lang en brede schouders. Ook vriendin B had hem gespot en bevestigde zijn ongenaakbaarheid. Way out of my league, dacht ik. Maar…een uur later raakten we, dankzij Guus Meewis (merci beaucoup), aan de praat. Hij wilde weten waar het liedje (Brabant) over ging. “It’s about a region in The Neterlands in the South and there always burns a light.”

Zijne koninklijke heetheid bleek dus een toerist te zijn, afkomstig uit le sud de la France (halleluja) en een keer per jaar met zijn Duitse collega chirurgen in opleiding (praise the lord), een city trip te maken. Dus hij kwam wat dichterbij, pakte me vast en begon, voor een blanke, super ritmisch te dansen (amen!). Hij vertelde dat hij dus chirurg in opleiding is, maar “I have no idea what I’m doing, so if you ever need a surgery in Germany…you don’t want me as your surgeon.” Goed…je kunt niet én de looks van een god hebben en de god van de scalpel zijn.

Alhoewel het te mooi om waar te zijn leek, dat deze knapste jongen in de Bubbels met mij wilde dansen, rekende ik mezelf al rijk. One night stands zijn niet echt mijn ding, maar zo’n uitzonderlijk exemplaar wilde ik eigenlijk gewoon meenemen voor de heb. En toen zei een van de hoogblonde ariërs in het gezelschap: ‘I’m sorry, I’m taking him with me. We’re going to the next pub.’ En dat was het dan. Hij greep mijn hand en ik kreeg twee zoenen en verdween uit mijn zicht. Operatie “one night stand voor de heb”: gefaald.

Dit is wel het mooie aan single zijn. Net als je denkt dat alles kut is, krijg je een Franse chirurg in je schoot geworpen. En ook al is er niets gebeurd, het was toch fijn om even in zijn armen te mogen dansen.

En vanmorgen lig ik in bed een beetje te kijken op Happn (waar ik doorgaans niets mee doe) en ik zie opeens een ex-collega van toen ik nog bij de televisie werkte. Hij was toen bezet, maar ik weet nog dat hij over de rand van zijn beeldscherm steeds naar me zat te loeren. En vice versa. En nu staat ‘ie gewoon op Happn. Ik heb ‘m een charm gestuurd, eens kijken of hij reageert.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s