Dag #15 Strafpunten

imageToen we net waren geland in Wenen kreeg ik een appje van mijn huisgenoot: “Fijne vakantie, maar wil je voortaan niet zo’n troep achterlaten in de keuken en woonkamer?” 

 

Hij had wel een punt. Omdat de vaatwasser al vol zat, had ik niet erg veel zin meer om die wok en andere pannen met de hand af te wassen. Ik was moe en dacht: “dat doe ik later wel.”  Ik had er even niet bij stilgestaan dat later pas na 5 dagen was aangezien ik om 4:00 ’s nachts op Schiphol moest zijn.

Toen ik thuiskwam had de gefrustreerde huisgenoot al mijn zooi verzameld en het op mijn bureau in mijn slaapkamer neergelegd. Een truc die ik maar al te goed ken: verplaats de troep en dan lijkt het opgeruimd.

Helaas voor hem zal de aard van dit beestje nooit veranderen. Ik vond laatst nog een documentatie van mijn opruimverleden. Mijn moeder was mijn slordigheid zo zat dat ze een lijst maakt van al mijn misdragingen. Elke misdraging leverde 1 strafpunt op en bij 25 strafpunten zou ik dan een straf krijgen. Nu denk je: “25 strafpunten is wel veel, dan komt het nooit tot een straf.”  Maar kennelijk beging ik de misdragingen zo vaak dat mijn moeder er vanuit ging dat de strafprijs snel verzilverd zou worden.

Maar goed, als deze vrouw moeder van mij is, dan had ook zij het te druk om deze infantiele lijst bij te houden en ik geloof dat ze er na een week niet meer naar om heeft gekeken. Na een week had ik 6 strafpunten: een keertje niet ontbeten, het konijn tot tweemaal toe verwaarloosd, schoenen niet schoongemaakt, het licht in de badkamer aan gelaten en de planten op mijn kamer laten verpieteren. Kennelijk nam ik het met mijn zorgtaak voor alles wat leeft niet zo nauw. Ik kreeg geen straf, alhoewel het konijn dat liever anders had gezien. En dus mocht ik gewoon elke avond naar buiten, op zondag naar Loretta (dat was een pony :)) en naar manage Waarland.

N merkte tijdens onze relatie ook al op dat ik ‘minder opgeruimd’ ben dan andere vrouwen. De eerste keer dat hij mijn avondritueel eens wat nauwkeuriger aanschouwde zei hij: “de meeste vrouwen zijn wat zuiniger op hun spullen dan jij, jij gooit je kleding gewoon op de grond of over een stoel. Eigenlijk ben je best mannelijk.”

En alhoewel N het enigszins cool vond was het BJ’s  grootste ergernis. Hij snapte werkelijkwaar niet hoe ik met het maken van een broodje pindakaas de keuken verklaarde tot rampengebied. Maar ook hij had al snel door dat zeuren geen zin had. We kwamen al snel tot een compromis: hij deed de keuken, ik de boodschappen.

Ook toen ik stageliep bij een woningbouwvereniging vond ik op een goede morgen een post-it van de rayon manager op mijn bureau. “Lianne, zou je asjeblieft iets aan die zooi op je bureau willen doen?”

Het is geen elegante eigenschap die slordigheid. Ik ben er niet trots op, maar ik wil er ook niets aan veranderen. Want opruimen en schoonmaken en al die ongein kost tijd en tijd is kostbaar. Dus als ik kan kiezen tussen een zaterdagmiddag de koelkast reinigen en eindelijk eens dat randje achter mijn bed stofzuigen of een middagje sociaal vertier dan kies ik voor het laatste.  Opruimen en schoonmaken doe ik pas echt als ik zelf denk ‘dit kan zo niet langer’ of als ik mensen op visite krijg. Maar heel soms zal ik het toch echt moeten doen voor mijn huisgenoot, voordat hij straks een lijstje met strafpunten maakt waarop de straf staat dat ik ’s avonds niet meer naar buiten mag.

Vanmiddag zei L (die overigens dezelfde huishoudfilosofie hanteert als ik): “A clean house is a sign of a wasted life.”
En zo is het maar net :).

 

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s