Iedereen gaat

IMG_4891Gisteravond kwam mijn huisgenoot thuis. Ik stond in de keuken een zuurkoolschotel te fiksen toen hij aan me vroeg hoe het met me ging.
“Goed, ik voel me een stuk beter, maar ik heb wel een bril nodig. Hij gaat het met jou”
“Goed! Ik heb een reis geboekt.”
“Wow…dat is een grotere verandering dan een bril, jij wint.”

Het is niet de eerste keer dat ik dit gesprek voerde. De afgelopen jaren zijn er veel mensen om wie ik geef weggegaan (en gelukkig ook weer teruggekomen). Niet alleen mijn huisgenoot voelt de ontembare behoefte om te gaan reizen ook mijn vrienden, familie en exen lijken de reisdrang niet te kunnen weerstaan. Zo vertrok vriendin N. 3 jaar geleden voor 2 jaar naar the land down under. En iedereen weet dat BJ op een dag met de noorderzon naar San Fransisco vertrok om nooit meer terug te keren (hij is inmiddels verloofd). Toen ik eenmaal bijgekomen was van het vertrek van BJ kwam D.. En terwijl we op een nacht romantisch in bed lagen zei hij dromerig: “Ik kan niet wachten tot ik over een paar maanden kan starten in Dublin.” Uiteindelijk vertrok ook hij voorgoed naar Zwitserland. En terwijl vriendin N. volgende week gelukkig weer terugkomt van de Galapagos eilanden moet ik over drie weken afscheid nemen van mijn lieve zusje dat 3,5 maand door Azië gaat reizen. En terwijl ik deze opsomming maak denk ik: “Ga weg, dit kan geen toeval zijn.”

Hoe kan het dat er zoveel mensen om me heen de behoefte hebben om weg te gaan terwijl ik zelf niet zo naar het exotische hunker. Is het zo dat deze mensen onbewust mijn gezelschap kiezen, omdat ik me wel op mijn plek voel in Nederland of kies ik juist hen om mijn stabiliteit wat te ontwrichten?

Natuurlijk vind ik het ook leuk om zo af en toe eens op reis te gaan. Ik heb zelfs 2,5 maand in Portugal gewerkt tien jaar geleden (zie foto), maar ik heb het idee dat die reis anders was dan het reizen anno 2015. Bij alle mensen die op reis gaan, proef ik ontevredenheid, onrust en een gemis van een bepaald geluk. Bij BJ was het ontevredenheid over zijn werk, het niet verder kunnen groeien. Bij D. was het meer dan dat, een diepgeworteld verlangen om niet te lang op een plek te blijven, bijna als een zwerver. Wat een continu gevoel van gemis voortbracht. Bij mijn zusje zie ik ook een ontevredenheid, maar ik denk dat ze het niet met me eens zal zijn als ik dat zeg. Ook mijn huisgenoot is al jaren niet helemaal gelukkig, althans zo komt hij op mij over en denkt dat de Vietnamese kookcursus hem zal verlossen uit het inwendig lijden.

Ik ging toentertijd naar Portugal, omdat ik geen baan had en een zomer zonder plannen. Een feestcafé in Portugal plaatste een advertentie in de Telegraaf en ik solliciteerde. Eenmaal daar merkte ik dat mijn persoonlijke situatie weinig veranderde. Mijn dagritme zag er anders uit, maar ik bleef hetzelfde doen. Dat betekende dat er liefdesperikelen waren, gedoe op het werk en gezellige avondjes uit. Dat zou ik ook allemaal in Nederland hebben gehad. Maar er waren ook dingen anders: het klimaat, de mensen om me heen, de mentaliteit van de Portugezen en de cultuurverschillen. Toen ik terugkwam in Nederland merkte ik dat ik wel veranderd was. Zo had ik het bijvoorbeeld helemaal gehad met de “hip-hop en R&B scene” waar ik een beetje in zat. Ik had meer interesse in cultuur en ik ging andere muziek luisteren. Ook koos ik in mijn liefdesleven niet meer uitsluitend gekleurde mannen. Ik kan niet zeggen dat de werkvakantie me heeft veranderd, het kon ook een fase zijn, maar ik weet wel dat ik bij terugkomst iemand anders was.

Toch blijft het knagen. Hoezo kunnen we niet in Nederland tot nieuwe inzichten komen. Waarom willen we perse weg, en niet voor een weekje naar de Costa del Sol, maar voor 3 maanden naar de meest verre uithoeken van de wereld. Alleen dan lijkt het alsof we onze zoektocht naar onszelf succesvol kunnen voltooien. Waarom denkt iedereen dat de jungle in Zuid-Amerika spannend is, terwijl er tijdens een nachtwandeling door Amsterdam Slotervaart ook genoeg te beleven valt? Sommige mensen die zich wagen aan een trip naar Verweggistan durven niet eens in hun eentje naar de film. Ik zou zeggen: probeer dat eerst eens.

Ondertussen doet het wel pijn. Dat de een na de andere man voor wie ik iets voel, liever gaat dan komt. Het idee dat de relatie niet genoeg is om voor te blijven is niet bepaald een egoboost. Maar aan de andere kant: welke relatie is voor altijd? En zolang je daar geen zekerheid over hebt, ben je gek als je de rest van de wereld laat wachten voor één persoon. Ik snap dat. En dat is mijn probleem. Ik snap dat beter dan een man die zegt: “Lieve Lianne, zullen we vanavond gezellig saampjes De Wereld Draait Door kijken onder het genot van een cappuccino uit mijn superdeluxe koffiemachine en voordat we gaan slapen, zou je me dan willen helpen met het uitkiezen van een nieuwe auto, die groot genoeg is voor tenminste twee kinderen.” Het is net als sport, iemand die steeds op de bank zit, zit daar niet voor niets. En dat is voor mij niet goed genoeg.

Een vriendin van me zei toen ik dertig werd: “Lianne lijkt wel het meest braaf van ons allemaal, maar ze doet juist heel avontuurlijke dingen.” Ik doe ze alleen wat dichter bij huis: op de motor in mijn eentje naar Frankrijk om lingerie te kopen, alleen naar Londen om een concert bij te wonen, zomaar een willekeurig Bed & Breakfast in Friesland boeken. Maar aan die avontuurlijkheid op Hollandse bodem heb ik niks als al die relaties eindigen op Schiphol. En uiteindelijk sta ik in mijn eentje een zuurkoolschotel te maken terwijl mijn huisgenoot over een maand leert hoe hij een Vietnamese loempia moet vouwen.

Een passend muzakje.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s