Back in Bed

200_sEen totaal oninteressante jankblog over de staat van mijn gezondheid dat alleen mijn moeder leest ;).

Het was zaterdag 26 september en ik werd wakker met keelpijn. Ik moest die dag training geven in Bodegraven, maar dat heb ik afgezegd. De keelpijn ging niet meer weg, maar ik ging gewoon door. Ik dacht dat het vanzelf wel over zou gaan, maar na twee weken kreeg ik er ook nog koorts, verkoudheid, hoofdpijn en ellende bij, zodat ik me wel ziek moest melden. Voor het eerst sinds die kotsgriep in 2012 (toen BJ lekker in Tokyo zat en ik zielig in bed lag) bleef ik langer dan een dag ziek thuis. Na 6 dagen in bed liggen en tien films verder (zie vorig blog) ging ik weer aan de bak, schreef ik me in bij de sportschool en deed ik weer leuke dingen. Maar de pret was snel voorbij. Op donderdag 22 oktober begon de keelpijn weer en om de ellende voor te zijn, maakte ik een afspraak bij de huisarts.  “Niks te zien, ga maar weer naar huis.” Dus dat weekend bracht ik half jankend door, omdat mijn keel in de fik leek te staan. Na het weekend heb ik mezelf weer opgedrongen aan de huisarts, maar toen ik daar eenmaal aankwam op dinsdag was de keelpijn alweer gezakt. Ik voelde me een aansteller, maar wist dat er wel degelijk iets niet helemaal snor zat in mijn lijf. Want het is niet alleen de keelpijn. Het is ook de moeheid. Ik ben sinds september zo moe dat ik elke dag wel 10 uur kan pitten. En iedereen die mij kent, weet dat ik normaliter met 6/7 uur slaap prima door kan gaan en dat ik elke dag voor de wekker wakker ben. Ik weet niet eens meer hoe het voelt om voor de wekker wakker te worden. Elke dag word ik bruut uit mijn slaap gerukt door die klote toon van iPhone en ik kan mijn ogen nauwelijks open krijgen. De ene dag is erger dan de andere, maar de rest van de dag blijf ik kleine, waterige oogjes houden met twee dikke blauwe zakken eronder. Mijn spieren doen de ene dag pijn, de andere dag niet. Een wandeling naar de metro (dat zijn 10 stappen) put me meer uit dan een half uur hardlopen voorheen. Dus toen ik op dinsdag bij de dokter zat, stelde hij eindelijk voor om toch maar bloed te prikken. Dan konden we in ieder geval zeker weten dat het niets geks zou zijn.

Uit de bloedtest bleek toch wel dat er een aantal waarden afwijkend waren. Toen zette ik nog vrolijk op Facebook dat uit de test was gebleken dat ik een bacteriële infectie heb. Het is best prettig dat zo’n test bevestigt dat je inderdaad iets onder de leden hebt. Want ik voelde me al lichtelijk paranoïde toen de huisarts me de eerste keer weer naar huis stuurde. Dus vorige week begon ik braaf aan een antibiotica voor keelinfecties. Prima natuurlijk, maar eigenlijk had ik geen last meer van die keelpijn. De dokter zei dat hij ook nog iets afwijkends had gevonden in de witte bloedlichaampjes, dat wilde hij eerst met een internist bespreken en hij zou de volgende dag terugbellen. Dan ga je je natuurlijk allemaal shit in je hoofd halen en als je “afwijking witte bloedlichaampjes” googlet dan kom je natuurlijk ook op kanker uit. Volgens mij kom je op Google altijd bij kanker uit…of Hitler. Anyway. Hij had overlegd met de internist en die zei dat de afwijkingen niet heel ongewoon waren in combinatie met een infectie. Dus het enige wat we konden doen, was afwachten tot na de antibioticakuur. Daarna zouden we opnieuw bloed moeten laten testen om te kijken of de waarden weer normaal zijn.

En daar ben ik nu. Kuurtje verder en back in bed. Een groot succes dus. Ik heb 10 uur geslapen en nog ben ik kapot. Ik kan mijn ogen nauwelijks open krijgen en ik voel weer een beginnende keelpijn. Daarnaast zijn mijn lippen op miraculeuze wijze opengebarsten (niet zelf gedaan deze keer) en heb ik fijn nog een infectie down under opgelopen (antibiotica?). Fuck it. Geen schaamte hier. Ik heb het idee dat er iets anders aan de hand is dan een keelinfectie en ik begin me toch wel een beetje zorgen te maken, het lijkt erop dat ik momenteel 0 weerstand heb. Er zijn natuurlijk mensen die kampen met veel ergere ziektes en dingen dan ik, maar het is uitermate frustrerend om je kut te voelen, je vrienden een tijd niet te zien, avonden achter elkaar om 21:00 naar bed te gaan als je normaliter een heel actief leven leidt.

Al weken hoor ik “rustig aan doen”, maar ik wil verdomme helemaal niet rustig aan doen. Ik wil gewoon weer doen wat ik altijd deed. Vanmiddag belt de dokter, waarschijnlijk om te zeggen dat ik gewoon “rustig aan moet doen”, herstellen van de antibiotica (maar dat is niet het probleem!!). Dus dat doe ik dan maar, met WordFeud (Lianne112, speel super snelle potjes these days, voeg me maar toe ;)), A Little Life en Worsie. Wachten tot het weer beter gaat.

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s