Dag #45 Vallende sterren

oradour_villeGisteren was een dag van extremen. Ik had eigenlijk gisteren moeten schrijven, maar we kwamen laat thuis en ik was moe.

We stonden vroeg op om naar Oradour te gaan dat op zo’n twee uur rijden van Sérhilac ligt. Oradour is een bijzondere plek aangezien het op 10 juni 1944 is verwoest door de nazi’s. Daarbij zijn bijna alle inwoners van het dorpje om het leven gekomen. De Franse overheid heeft al vrij snel na de oorlog besloten om het dorpje onaangetast als monument te laten dienen, zodat iedereen de gruwelen die in het dorpje hebben plaatsgevonden kan herdenken.

Als je de plek bezoekt, loop je eerst door een museum dat de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog chronologisch vertelt en dieper ingaat op het hoe en waarom van de brute afslachting. Daarna loop je het geruïneerde dorpje binnen. Het is bizar. 71 jaar eerder liepen de mensen op een stralende dag zoals gisteren hun dood tegemoet. Je ziet restanten van huizen waarin overal naaimachines liggen, auto’s staan in garages en hier en daar zie je het geraamte van een kinderwagen. Toen de SS in 1944 het dorpje binnenreed had het de opdracht gekregen om terreur te zaaien. De Franse bevolking moest zien wat er gebeurde als je bij het verzet ging of anderszins de Duitsers tegenwerkte. Oradour moest als voorbeeld gelden. De SS commandeerde iedereen om zich te verzamelen op het dorpsplein. Daarna werden de mannen en de vrouwen van elkaar gescheiden. De mannen werden in kleinere groepen naar schuurtjes geleid en de vrouwen en kinderen werden naar de kerk gedirigeerd. In de schuurtjes werden de mannen neergeschoten en in brand gestoken en in de kerk speelde een soortgelijk scenario zich af. 6 mensen wisten te ontkomen van de  600. Het ging daarbij steeds om mensen die zich voor dood  hielden onder een berg met lijken en zodra de brand zich verspreidde, konden ze op de een of andere manier wegglippen. Als je in het verwoeste dorp loopt zie je de zwartgeblakerde muren van de huizen en de kogelgaten in de muren van de kerk. Je kunt op de grond van de schuurtjes en de kerk staan waar vele mensen hun dood hebben gevonden.

Na deze heftige, maar interessante ochtend reden we terug naar Sérhilac en hebben we even wat tijd voor onszelf gehad. Ik denk dat we allebei even moesten bijkomen van onze gedachten. Oorlogsmonumenten  zijn zwaar om te bezoeken, maar noodzakelijk opdat we niet vergeten en wensen dat zoiets nooit meer zal gebeuren.

’s Avonds gingen we voor wat lichter vermaak. We hadden een reservering gemaakt bij le 6 eme Sense, een restaurant dat als redelijk goed bekend staat. We namen beiden het menu Cerveuse dat bestond uit drie gangen: Carpaccio, biefstuk van het Limousin rund (waar N. het al de hele week over had) en een dessert naar keuze. Er werd nog van alles bij de gerechten geserveerd, maar daar had ik eerlijk gezegd niet zo op gelet. “Ik zie wel,” dacht ik. Ik vind het ook leuk om in dit soort restaurants nieuwe dingen te proberen.

Aangezien ik pas op latere leeftijd ben ingewijd in de gastronomische wereld, is uit eten gaan voor mij nog steeds een leerproces.

IMG_3607

Het voorgerecht kwam:
Ik: “Ik vind de Sint Jacobsschelp echt lekker en het vlees is wel zout. Maar ook super zacht.”
N. “Eh…dat is geen vlees, dat is tonijn lieverd.”
Ik: “Oh…”
Het voorgerecht bestond dus uit een carpaccio van Sint Jacobsschelp met witte truffelsaus en een, tja hoe noem je dat, salade? van tonijn, tomaat en kruiden. Aangezien ik dacht dat je het bestek van binnen naar buiten moest gebruiken, had ik ook mijn steakmes gebruikt voor de tonijn. Gelukkig had de maître dit ook al gezien en bracht me keurig een nieuw steakmes voor het hoofdgerecht.

IMG_3608

Het hoofdgerecht bestond uit een stuk Limousin rundvlees, een risotto met paddenstoelen en een stuk foie gras met zwarte truffel. Het was de eerste keer dat ik foie gras ging proberen, maar echt ondersteboven was ik er niet van. Als ik het mengde met de risotto en paddenstoelen was het nog best okay.
“Ik vind het niet erg lekker, maar het smaakt beter dan kaas.”
Was mijn eindoordeel.

IMG_3609

Het dessert was een taartje van aardbeien, een kokosnoot/noten gel en Calamondin ijs. Dat was echt goddelijk. N. nam kaas en mocht zelf een selectie maken van de kazen die op de kaaskar stonden. Dat was erg schattig. Op dat soort momenten wilde ik dat ik kaas lustte.

Na het eten zijn we naar Au Bureau gegaan waar de wekelijkse karaokeavond plaatsvond. Laten we het erop houden dat het een nogal plaatselijke aangelegenheid was. Het café was afgeladen met heren en dames die zich allemaal leken te hebben gespecialiseerd in het Franse levenslied en zich stuk voor stuk ontpopten tot Frans Bauers of andere gevallen sterren. Het was hilarisch.

IMG_3616

 Het was wel..maf…ja

Na de marteling van onze trommelvliezen reden we door het aardedonker weer naar huis. In complete afwezigheid van de maan konden we voor het eerst deze week zien hoeveel sterren er aan de hemel stonden. Vanaf onze veranda bleven we enkele minuten naar boven staren en het was even perfect…behalve…”Nu zouden we eigenlijk seks moeten hebben.” zei ik tegen N. “Sorry, it’s only me.” zei N. En op dat moment zag ik een vallende ster, dit keer letterlijk, en ik deed een wens.

FullSizeRender (3)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s