Dag #34 Sail

IMG_3227Er was heel veel Sail op mijn Facebooktimeline de afgelopen week.

Dus ik vroeg mij hardop af wat Sail dit jaar anders heeft gedaan dan voorgaande jaren. Was het een nieuw soort van schip, de jacht van Steve Jobs, een tot leven gewekt scheepswrak? Ik kan me in ieder geval niet heugen dat mijn tijdlijn vorig jaar ook zo vol stond met bootjes. Toen iemand me erop wees dat Sail één keer in de vijf jaar is, voelde ik me een beetje dom…niet vaardig.

Ook ik was bijna gegaan, alhoewel ik dus ham and eggs met bootjes heb. Ik had vroeger zelf een rubberbootje waarmee ik de spoorsloot afroeide en vervolgens legde ik de peddels overdwars en liet ik de wind me mee terug voeren naar huis terwijl ik in de Tina las over schaamhaar en tampons. Dat zou ik nog weleens willen doen, maar ik denk dat dat niet Sail-waardig is. N. vroeg me mee om naar een schip te gaan kijken, maar gisteren kwamen we samen tot de conclusie dat de mega drukte in de stad en de hitte een te hoge prijs waren voor een bezoek aan iets waar we alle twee niet erg veel mee hebben. Dus in plaats van Sail te bezoeken, besloot ik mezelf maar in het water te leggen. Ik ging voor het eerst deze zomer naar het zwembad.

Gewapend met een fles limonade, een banaan en een zak Bugles begaf ik me naar het Mercator Sportplaza. Onderweg deed ik een schietgebedje: Ik hoop dat er niet veel kinderen zijn, ik hoop dat er niet veel kinderen zijn. Toen ik het zwembad naderde, zag ik een enorme rij buiten staan met allemaal kinderen, ik vloekte binnensmonds. Toen ik beter keek, zag ik dat het eerder pubers waren. Het leek wel alsof One Direction moest optreden in het zwembad. Ik dacht eerst aan omkeren, maar het was bloedheet en ik moest een kleurtje kweken voor Frankrijk, dus ik zette door. Toen ik mijn fiets op slot zette hoorde ik opeens: “Stelletje luiwammesen! Een beetje opschieten graag. Ik loop al de hele week op jullie te wachten!” Ik keek om en verwachtte een tokkie-achtige moeder die haar kinderen toesprak, maar achter mij zette zojuist een groep jonge meiden hun fiets op slot. Een andere meid, iets ouder en in pak, sprak de meiden toe. Aan het embleem op het jasje van de oudere meid te zien, hoorden ze bij een dispuut. Shit…wat kan er erger zijn dan een zwembad vol kleuters? Een ontgroening van 100 eerstejaars studenten.

Terwijl ik mezelf installeerde op de ligweide zag ik hoe de eerstejaars zich langzaam naar het zwembad begaven. De ouderejaars hadden zich niet omgekleed en bleven strak in het pak onder de schaduw van een boom staan. Het zou de bedoeling moeten zijn dat die eerstejaars het super kut en zwaar zouden hebben, maar ik had vooral medelijden met die sukkels in pak. Toen alle studenten zich hadden omgekleed werden ze naar het zwembad gedirigeerd waar iedereen in het water een bepaalde positie in moest nemen. Toen ze eenmaal op hun plaats stonden werden ze toegesproken door twee van de ouderejaars, waarvan een de hele tijd met een wandelstok liep (en dat was niet omdat ‘ie het nodig had).

IMG_3229

Naast me lag een meisje in haar eentje en achter me zat een man. Ook zij bekeken het schouwspel van een afstandje. “Is dat een schoolreisje ofzo?” Vroeg het meisje naast me, dat duidelijk niet de slimste was. “Ik denk een dispuut….of een sekte.” Lachte de man. Overigens probeerde de man de rest van de middag het meisje te versieren (zonder succes), maar daar gaat het vandaag niet over.

Ik liep ook naar het water om een duik te nemen terwijl de ouderejaars iets aan het opdreunen waren uit een boekje waarop de groep eerstejaars dat herhaalde. Vervolgens dreunden ze een of ander clublied op en toen gebeurde er iets heel onverwachts en ontzettend origineels. Eén van de ouderejaars sprong, je gelooft het niet, met zijn nette pak aan in het zwembad. Deze actie kon rekenen op een oorverdovend gejuich van het voltallige dispuut. De andere badgasten keken een beetje ongeloofwaardig naar het hele tafereel. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden. Aan de ene kant had de hele vertoning iets diep triests aan de andere kant leverde het een mooie show op.

Dat verenigingenleven is tijdens mijn studententijd compleet aan mij voorbij gegaan. Ik had een leuk groepje vrienden met wie ik de stad verkende. Wij hadden geen club of dispuut nodig dat ons zou laten kennis maken met het uitgaansleven nadat we eerst de hele week alleen maar eieren zouden moeten eten of het haar van de ouderejaars moesten kammen. Wij ontdekten de stad wel op eigen houtje. Ik denk niet dat ik iets heb gemist in mijn studententijd, maar toen ik D. leerde kennen (die bij het corps zat) realiseerde ik me wel dat zo’n vereniging je ook heel veel kan brengen. Het is een soort investering in de toekomst. Niet alleen had hij er een aantal mooie en hechte vriendschappen aan over gehouden, het leverde hem ook een goede baan op. Uiteindelijk geloof ik wel dat je kunt komen waar je wilt als je maar hard genoeg werkt. Ik heb het uiteindelijk op eigen houtje gedaan, maar ik zal niet ontkennen dat de connecties die je opdoet binnen een bepaalde sociale omgeving ervoor kunnen zorgen dat je er (om maar in het Sail-thema te blijven) redelijk wel bij zal varen in je verdere leven.

IMG_3233

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s