Dag #37 – La route du lait –

photo 3 (7)Als je omstreeks 20:00 vanavond door Corny sur Moselle reed en je zag een chick langs de weg staan die haar broek uitdeed. Dan heb je grote kans dat ik dat was.

 

Ik heb veel gedaan vandaag. Ik weet niet waar ik moet beginnen…bij het ontbijt dan maar. Het ontbijt in Duitsland was prima, maar vond plaats in een hermetisch afgesloten ruimte die net zo goed dienst kon doen als de wachtkamer van een begrafenisondernemer. Daarna vertrok ik op gevoel naar de bekendste/belangrijkste/mooiste waterval van de Eifel, Wasserfall von Dreimühlen. Aangezien ik nog nooit in mijn leven een waterval had gezien, moest ik daarheen van mezelf. Het was nogal een klus om er te komen. Je kon kiezen voor een wandelroute van 2 kilometer of een modderig pad door het bos van 500 meter. Aangezien mijn hele lichaam me nog herinnerde aan de wandeltocht van gisteren, koos ik voor 500 meter modder. De waterval was een plaatje. Het was als in een film. Door de bomen kon ik ‘m al ontwaren en alsof een of andere decormanager er een lamp op had gezet leek de waterval nog lichter dan alle andere dingen in de omgeving.

Na de waterval scheurde ik aan een stuk door naar Arry, 20 kilometer ten zuiden van Metz. Arry is andere koek vergeleken bij Quiddelbach. In Quiddelbach kreeg ik een beetje het Stepford Wives gevoel. Alle huizen waren keurig netjes onderhouden. Gazonnen werden gemaaid waar ik bij stond, bloemenperken stonden in bloei en witte wasjes waaiden in de wind (zie hier even een alliteratie worden geboren). In Quiddelbach is het circuit met al zijn elan het middelpunt. In Arry is dat een aftandse koeienstal. Als je het dorp binnen komt rijden weet je eigenlijk al genoeg: Bienvenue a la route du lait. Ik zit dus in de Melkweg. Letterlijk. Maar goed, het B&B waar ik verblijf mag er wezen: Een gebouw uit de 18de eeuw met krakende vloeren en klassieke meubels en ik slaap in een geweldig bed!

photo 4 (5)

Ik had honger als een paard, maar er was geen restaurant meer open om 15:00. Dus ik reed heel romantisch naar de dichtstbijzijnde Carrefour om daar citroentaartjes te halen en daarna besloot ik langs de Moselle (Moezel) te rijden om een rustig plekje te zoeken. Ik vond een prachtige spot ergens bij een zijrivier van de Moselle. Er was geen mens te bekennen, dus ik streek neer met mijn spullen bij het water, trok mijn motorpak uit en was naakt. Zo. Dat doe ik in Nederland niet. Als je topless op het strand van Zandvoort ligt, kun je net zo goed topless voor de klas gaan staan. Maar nu kon het. Dus, daar zat ik dan in de zon, met mijn voeten in het (bizar!) heldere water mijn citroentaart te eten. De natuur en ik allebei bloot. Iets met YOLO.

photo 5 (4)

Het gaat niet om plaatsen specifiek. Het gaat om de rust die er van een bepaalde plek uitgaat. En dan krijg ik een gevoel van kinderlijke blijheid waardoor ik radslagen maak en hardop tegen mezelf zeg dat ik nog niet dood wil. In principe kan dat overal en heb ik daar geen reis voor nodig. Het alleen op reis zijn, draagt vooral bij aan mijn zelfstandigheid en assertiviteit.

Bij zelfstandiger worden hoort ook “alleen eten”. Ik vind dat kut. Ik vind het al kut als het thuis gebeurt. Ik kook nauwelijks voor mezelf als ik single ben. Dan ben je eerst een half uur in de weer met snijden, spoelen, pruttelen en dan moet je er nog eens voor gaan zitten om dat allemaal naar binnen te werken terwijl er niets anders op tv is dan RTL Boulevard. Ik had vanavond een zak chips van de Carrefour kunnen opentrekken, maar op advies van J. ben ik naar een fancy restaurant gegaan.

Het probleem is echter: de motor. Het restaurant was in Corny sur Moselle en dat is een paar kilometer rijden (met als grootste uitdaging: een heule grote heuvel), dus dat betekende dat ik met de motor moest. Maar met de motor gaan, betekent ook: motorpak, helm en verwaaid haar. Om toch een beetje goed voor de dag te komen trok in mijn spijkerbroek in plaats van mijn motorbroek aan met daaroverheen een jurk. In mijn rugzak stopte ik mijn hakken. Eenmaal gearriveerd in Corny (hoe toepasselijk) wilde ik niet bij het restaurant parkeren, omdat ik de grote wisseltruc moest doen: langs de weg trok ik mijn broek en laarzen uit. Ik stapte in mijn hakken, gooide de rest in mijn rugzak en ik zag er restaurantwaardig uit.

photo 3 (8)

Als je alleen eet, word je ontzettend geconfronteerd met jezelf. En dat is goed voor mij. Normaliter bunker ik alles in 15 minuten naar binnen. Nu was ik beheerst: sneed mijn magret de canard in kleine stukjes, nipte van mijn wijn en legde een servet op mijn schoot. Ik bestelde alles in het Frans en gaf een flinke fooi. Ik was de gemanierde versie van mezelf.

5 minuten na het eten:
Kut, klote, tyfus, fuck! De motor startte niet.
Fuck, fuck, fuck, fuck.
Ik drukte de startknop een paar keer in, maar er gebeurde helemaal niets, zelfs geen zuchtje. Ik doorliep de mogelijke scenario’s: Mijn vader bellen (en dan?), naar het B&B teruglopen, naar het restaurant teruggaan de motor daar neerzetten en een taxi bellen, de ANWB bellen…en terwijl ik verslagen mijn handen op de tank liet rusten, viel mijn oog op de noodknop…die stond ingedrukt…het was een kwestie van de knop omzetten en toen ging ik….naar de Melkweg.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s