Dag #14 – Het is nu –

regenHet is zondagavond en ik weet niets te schrijven. Dus ik doe maar wat vandaag…

Zojuist reed ik van Harderwijk naar Amsterdam in de stortregen. Ik houd van regen. Ik ben een van de weinige mensen die zich gelukkiger voelt als het regent. Alsof de wereld zich nog kutter kan voelen dan ik. Ik vind het ook lekker om in de regen te zijn, de koude druppels me te laten doorweken om daarna een warme douche te nemen waardoor mijn huid rood wordt en gaat tintelen. Ik bedacht me dat als het in Amsterdam nog zou regenen ik mijn auto verder weg zou parkeren zodat ik verder moest lopen naar huis en me extra nat kon laten regenen. Het regende hier niet meer.

De afgelopen week was een beetje paradoxaal. Ik haalde mijn motorrijbewijs en kocht meteen een gave motor. Tegelijkertijd vond er elders een ramp plaats die zijn weerga niet kent. Als je bedenkt dat er zo veel slachtoffers waren dan moet je wel iemand kennen die weer iemand kent die op dat vliegtuig zat. En dat was ook zo. Vanmorgen opgestaan en weer wat nieuwsberichten gelezen, waaronder de tweets van Olaf Koens, correspondent in Rusland. De foto’s de woorden, ze doen zo onwerkelijk aan, alsof je iets leest dat over een ander land gaat, andere mensen, een andere tijd. Maar het is nu.

En dan was er nog deze blog. Die ik voor de tweede week braaf heb bijgehouden en waarvan ik inmiddels weet dat hij braaf wordt gelezen, meer dan ik had gedacht. Het heeft natuurlijk iets narcistisch: een blog over jezelf schrijven. Blijkbaar vind ik mijn leven zo leuk dat ik dat wil delen met jullie. Maar dat is het niet. Uiteraard is dit een stukje bezigheidstherapie in een soms wat lastige periode, maar ook probeer ik de dingen die ik meemaak vanuit een ander perspectief te benaderen. Alledaagse dingen worden dan opeens een verhaal. Dat blijkt wel uit Operatie Chanel, het stuk dat deze week het vaakst werd gelezen, dat ging alleen maar over het maken van een zonnebril. Natuurlijk zou ik ook wel willen schrijven over de gesprekken die ik heb met mensen, de emoties en de momenten waarop ik mezelf leeg voel, maar daarin zouden mensen zichzelf herkennen en ik wil niet om medelijden vragen. Met het leven moet je geen medelijden hebben.

Als het morgen nog regent, ga ik in de regen zwemmen.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s