Dag #9 – Half mens half dier –

photo (2)Mijn collega en ik hebben besloten dat we elke week een van de Chinese restaurants in zijn straat uittesten op de Dim Sum. Vandaag was het de beurt aan New King.

De Dim Sum was minder exotisch dan die van Hoi Tin en volgens mijn collega was het eten te vet. Tijdens het eten vertelde ik dat mijn laatste rijles vanmorgen een ramp was. Ik scheurde met 60 km per uur over dijkjes met een slecht wegdek bij Spaarnwoude en mijn instructeur schreeuwde paniekerig in mijn oor: “Dit is niet mooi! Dit is niet mooi! Straks vlieg je de sloot in!”  Ik wijt deze dodemansrit aan mijn zenuwen. Die jagen me op, waardoor het logisch lijkt om het gas dan ook maar flink open te trekken, des te sneller is het voorbij. Ik vind het vreemd, want toetsen op de universiteit maakte ik zonder enig probleem, maar nu mijn lichaam een kunstje moet flikken, blokkeert het.

Mijn collega zei dat het hem niets verbaasde. Dat ik een van de meest lichamelijke mensen ben die hij kent. Ik vroeg hem dat uit te leggen, want in mijn ogen ben ik juist niet lichamelijk. Ik houd altijd afstand, heb een hekel aan de verplichte zoen op feesten en partijen en ik hoef nou ook niet echt geknuffeld te worden als ik verdrietig ben een simpel: “Ik vind het kut voor je”, volstaat. “Maar”, zei mijn collega, “Je hebt het altijd over je snotproblemen, je trekt aan je lip en je vertelde laatst ook hoe opgewonden je kunt raken van een lichaamsgeur.” Ik bedacht me dat ik hem misschien iets te veel heb verteld over mijn lichamelijkheden, maar hij had wel een punt. “En”, zei hij, “kijk eens hoe je eet, dat is niet verfijnd, je eet zoals iemand die eet alsof hij altijd honger heeft. Zolang het vlees is, vind jij het allemaal prima.”  Enigszins beschaamd ging ik wat rechter zitten om vervolgens een hele vleesbal in een keer in mijn mond te stoppen. Mijn collega besluit: “Je bent gewoon heel dierlijk. Je bent half mens, half dier.”

Om het beest in me te temmen fietste ik na de Dim Sum naar de Etos op de Kinkerstraat, de ervaring van gisteren met de Kinkerstraat was goed bevallen, om Valeriaan te halen. Mijn moeder raadde me dat het afgelopen weekend al aan, maar toen reageerde ik afwijzend: “Homeopathische shit is voor yoga-mensen en wierrookbranders.” Natuurlijk luister ik alleen naar mijn moeder als het de lichamelijke verzorging betreft, maar dat hoeft ze niet te weten. Aan het meisje achter de kassa bij de Etos vroeg ik welk middel ik het beste kon gebruiken en ze liep keurig met me mee en vroeg waar ik het voor nodig had. Ik vertelde haar dat ik een motorexamen moet doen en ze zei dat ze dat heel cool vond en ze raadde me Valdispert Stress Moments aan. Bij het afrekenen vroeg ze: “Waar woon je?” Ik vond het een vreemde vraag, maar ik antwoordde dat ik in Bos & Lommer woon. “Nou”, zei ze, “Ik wens je heel veel succes en het zou leuk zijn als je binnenkort eens langskomt om te laten weten of je het gehaald hebt.”

Die klantvriendelijkheid in de Kinkerstraat is niet voor de poes….

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s