De doos

images379TXYXKEn net als je denkt dat de wereld gedoemd is te mislukken, hebben ze bij de Albert Heijn gewoon weer dozen! Je weet wel zo’n verpakkingsartikel met deksel, vaak van karton of van een andere lichte stof vervaardigd. De doos ken ik nog uit mijn jonge jaren, toen ik mijn moeder mocht helpen met boodschappen doen  en steevast de eervolle taak had ‘een goede doos uit te zoeken.’

In neonverlichting zag ik al boven het dozenhok staan: ‘nu, terug van weggeweest, de doos!’ En nog voor ik mijn bonuskaart en pinpas tevoorschijn haalde, was ik al naar het dozenhok gesneld in de verwachting dat meerdere mensen op hetzelfde idee waren gekomen, maar tot mijn grote verbazing lag het hok vol met grote, stevige surprisewaardige dozen. Geen bananendozen met exotische spinnen of minuscule wijndoosjes, ik vond de doos van mijn dromen en sleepte hem mee naar de kassa.

Niet alleen de boodschappen van de Albert Heijn konden in de doos. Er was genoeg ruimte voor de tassen van de Bruna, Hema, de Tuinen en de Jamin. En met het grootste gemak tilde ik de doos naar mijn auto waar ik zonder pijnlijke vingers van snijdende tasjes de doos op mijn passagiersstoel installeerde.

Na een gemoedelijk ritje zonder producten die uit de tassen over de grond van de autovloer waren gerold betrad ik de gezamenlijke hal van mijn appartmentencomplex. Een bal van formaat (letterlijk en figuurlijk),minstens twee meter lang, oranje broek, roze polo en halflang bruin, achterovergekamd haar stond lang te zijn in de lift. Hij werd vergezeld door een viertal verhuisdozen, kwaliteitsdozen, zo kon ik als kenner vaststellen. Het was duidelijk dat de man stond te wachten op nog meer verhuisspullen en daarom drukte ik op het knopje van de andere lift.

‘Wil je niet met mij mee? ‘  vroeg de bal met een grijns.
‘ Nou, ik dacht eeh, misschien ben je aan het wachten op nog meer spullen…’  stamelde ik, de boodschappendoos voor me houdend terwijl mijn ogen net boven de Lays paprika chips uitkwamen.
‘ Dat ben ik ook, maar voor jou wil ik wel een keertje op en neer.’  Zijn gigantische wijsvinger bewoog naar het getal vijftien en dit alles ging gepaard met een harde zelfingenomen lach. Ik stapte bij hem in de lift en zag in de spiegel dat mijn verwaaide rode manen precies dezelfde kleur hadden als zijn broek.  Ik glimlachte mijn slechtste lach, die waarbij ik mijn onderlip over mijn boventanden trek waardoor mijn, toch al zo aanwezige kin, opeens de hele lift leek te vullen. De bewegende box zette koers naar boven en ik zag hoe de bal zijn blik wierp op mijn royaal gevulde doos waar het sinterklaas inpakpapier trots bovenuit stak. Alsof het wilde zeggen: ‘Ik ga vanavond iets inpakken en jij niet.’

‘ Ik heb lekker meer cadeautjes,’ zei hij plagerig terwijl hij een schuine blik wierp op de vier verhuisdozen.
‘ Nou,’ zei ik ‘dan hoop ik dat je mij hebt getrokken.’
Weer een lach die de aanwezigheid van mijn kin direct deed verbleken.
‘ Maar je weet niet wat er in zit. Misschien is het allemaal wel rotzooi,’  zei hij en hij draaide zijn gigantische lijf naar me toe en probeerde te ontwaarden wat ik allemaal in mijn kartonnen trots had verstopt.
‘ Nou, als er ook maar iets in zit dat lijkt op de broek die je nu aanhebt, heeft de sint niet goed naar mijn lijstje gekeken,’ zei ik terwijl ik de ingrediënten van de paprika chips aandachtig bestudeerde. Wellicht was ik met deze opmerking te ver gegaan; we moesten de lieve vrede bewaren, we waren immers buren. Maar de bal leek zich te amuseren en nam ter ondersteuning van mijn grap zijn twee broekzakken tussen duim en wijsvinger.
‘ Dus dit presentje van de sint zint u niet?’ Hij wachtte even, keek toen bedenkelijk en vroeg: ‘Moet jij trouwens niet op het knopje drukken.’
Ik kreeg een kleur, zette mijn doos vast tussen mijn weke delen (lees: buik met beschermend laagje vet) en de liftmuur en drukte ietwat beschaamd op de zevende verdieping. Helaas was het nu al te laat om bij de zevende te stoppen en dus moest ik helemaal mee naar de vijftiende verdieping.
‘Ziet het er toch naar uit dat je sinterklaas bij ons gaat vieren,’ zei de bal zelfingenomen. Ik keek bedenkelijk en rolde daarbij onopvallend met mijn ogen. Mijn zwijgen interpreteerde hij als een afwijzing.
‘ Jammer, ik had graag gezien wat je allemaal in je doos hebt zitten.’  En terwijl hij dat zei, deed de lift ‘ping’ en schoven de deuren open als het gordijn van een ouderwets theater.

Achter de liftdeuren stond de andere helft van het stel, een ballerina: perfecte symmetrie, op het saaie af, blond, blauwe ogen en saladeslank in een verhuisoutfit die voor mij nog steeds kon doorgaan als kakkineus.
‘Harm-Jan, waarom kom je boven met een halfvolle lift? Dit is niet efficiënt.’ Ze kwam zuchtend de lift in en trok aan het wagentje waarop de vier verhuisdozen stonden. Harm-Jan pakte de schemerlamp beet die in de hoek van de lift stond. Abrupt draaide de vrouw zich om. ‘En wat doet zij hier? ‘ haar vraag was wellicht aan Harm-Jan gericht.
‘Zij woont hier,’ zei Harm-Jan gebarend naar mijn figuur terwijl ik vast heel sullig overkwam zonder karretje voor mijn doos of verhuisoutfit van minstens tweehonderd euro.
‘Oh, hier op de vijftiende?’ de vrouw klopte niet aanwezig verhuisvuil van haar handen en stak haar hand naar me uit, waardoor de liftdeuren die net wilde gaan sluiten weer opengingen.
‘Nee,’ zei ik ‘op de zevende.’ Ze trok onmiddellijk haar hand weer terug en de liftdeur begon aan zijn sluiting.
‘Oooh…dat zijn die vrije sector huurwoningen, geen koop.’ Hoorde ik haar nog zeggen terwijl de liftdeur me het zicht ontnam.
‘Wat een doos,’ dacht ik bij mezelf terwijl ik afdaalde naar de zevende verdieping.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s