De laatste liefde van mijn moeder – Dimitri Verhulst

“Verwerkt in de jaren ’80, nu pas geboren. “1001004008488158
Een heerlijk, licht verteerbaar boek over de opkomst van het gebroken gezin.

Cijfer: 8

Zuiderburen
Een hoop Nederlanders hebben een gelukkigere jeugd gekend dankzij de Belgen. Tijdens het moppentappen waren het altijd de Belgen die er aan moesten geloven, of Jantje natuurlijk. We mogen graag grappen maken over onze zuiderburen, en toegegeven het feit dat hun bekendste beeld een bronzen kind is dat zijn eigen pik vasthoudt en hun nationale gerecht af te halen is bij de frietkot, maakt het er niet echt beter op.

Maar toch, wie de Belgen niet serieus wil nemen, mist een heleboel leuks. Want op weg naar het zuiden, waar men doorgaans meer thuis is in de kunst van het genieten, komt men eerst België tegen. Toegegeven, op culinair vlak bevindt België zich ongeveer op hetzelfde niveau als Nederland, maar als het aankomt op cultureel genieten, hebben de Belgen toch echt een streepje voor op ons. Om te beginnen zijn de Vlaamse films gewoon ontelbaar keer beter dan de Nederlandse. Helaas begint ook de Nederlandse filmindustrie zich dit te realiseren en dat uit zich in pijnlijke remakes. Laten we dus maar hopen dat wij met onze tengels afblijven van De helaasheid der dingen. De verfilming van het boek van Dimitri Verhulst. En Verhulst is het tweede culturele genot dat België rijk is.

Ik had de film gezien, maar het boek nooit gelezen. Iedereen kent de filmposter wel; een aantal bebaarde mannen naakt op de fiets. Een perfectere poster bestaat er niet. Nu heb ik deze zomer niet De helaasheid der dingen gelezen, maar De laatste liefde van mijn moeder. Ook weer een titel met de hoofdletter T.

Zwarte Woud
We bevinden ons in de jaren ’80. Nadat Martine bij haar dronken ex-man is weggegaan, vormt ze samen met haar nieuwe minnaar Wannes en haar zoontje Jimmy een versgebakken gezinnetje. Wannes, die een aantal jaar jonger is dan zijn vriendin, wil indruk op haar maken door haar mee te nemen op vakantie. Het wordt een busreis naar het Zwarte Woud. De vakantie is bedoeld om het gezin wat nader bij elkaar te brengen, maar juist het tegenovergestelde gebeurt.

Jaren ’80
In De laatste liefde van mijn moeder hebben de hoofdpersonen net alle avonturen achter zich gelaten. Moeder Martine is klaar voor een periode die wordt gekenmerkt door rust, dus veel spannends maken de hoofdpersonen niet mee. Het verhaal beslaat enkel een familievakantie in de jaren ’80, waarin net zoveel gebeurt als dat je er van mag verwachten. Waarschijnlijk is het nooit Verhulsts bedoeling geweest om een meeslepend plot neer te pennen. Dit boek is verwerkt in de jaren ’80 en nu pas geboren. Wat mij betreft staat de tijdsgeest van die periode centraal en iedereen die gewoond, gewerkt en lief heeft gehad in deze tijd, weet dat alles wat Verhulst schrijft klopt. En ook in dit verhaal wordt (pijnlijk) duidelijk hoeveel de Belgen eigenlijk op ons lijken, of andersom.

Ik heb genoten van Verhulsts schrijven. Hij benadert de gezinsleden met sarcasme en een goede dosis kurkdroge humor. Het is niet pretentieus, maar geniaal zonder dat het lijkt alsof er te lang over na is gedacht. Verhulst verrast me keer op keer weer met omschrijvingen die slim, creatief en waar zijn.

Enkele van mijn favorieten:

“De zee: een onder water gezette leegte.”

“Jimmy had onlangs een hond gevraagd, met een smekende blik die hij had afgekeken van de dagelijkse Ethiopiër in het zevenuurjournaal. “

“Zij zou worden nagewezen als de moeder en dus de maker van een dief.”

En dan de hele passages over MacDonalds en de Franse wc’s.

Eigenlijk heeft het hele boek me doen glim- en schaterlachen, maar er zit ook een wat serieuzere ondertoon in het verhaal. Een gebroken gezin en een verpeste jeugd, waar herkennen we die thema’s ook alweer van? Ik ken Verhulst niet zo goed, maar het zou geen gekke gedachte zijn te denken dat Verhulsts eigen jeugd ook niet bepaald over rozen ging.

Serieuze zaak
Het enige minpuntje aan het boek was het einde. Dat kwam vrij abrupt en miste enige achtergrondinformatie. Wat mij betreft had het boek kunnen eindigen met de terugreis van Duitsland naar België. Het tweede deel was ook minder luchtig geschreven dan het eerste deel en daarom kwam het ietwat onecht over, alsof Verhulst er toch nog een serieuze zaak van wilde maken. Had niet gehoeven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s